เหตุผลของคนรักกัน

กลับมาที่บ้านหลังน้อย ทุกๆ อย่างดูหม่นหมองกว่าทุกวัน

แมวสามสีตัวหนึ่งกำลังทึ้งดอกไม้สีฟ้าครามในกระถางอย่างเมามัน หากเป็นปกติ คนสวยคงจะกรีดร้องหรือแผดเสียงเข้าใส่ ให้ “คนบ้าพืชบ้าสัตว์” ออกมาจัดการกับตัวอ้วนๆ น่าเกลียดนั่น

แต่วันนี้ เจ้าหน้าแสกเองก็ชะงักเมื่อเห็นคนสวยขยับปากแต่แล้วก็เม้มแน่น ก่อนนั่งแปะลงบนเก้าอี้สีขาวใต้ร่มหูกวาง

ตาหรี่ชำเลืองอย่างระแวงแกมสงสัย ยายคนนี้เป็นอะไรไป ?

คนสวยไม่ทำแม้แต่จะถลึงตาให้ แมวอ้วนชักทำตัวไม่ถูก มนุษย์นี่เข้าใจยากจริง ยังดีวันนี้ได้ระบายอารมณ์พอสมควร ว่าแล้วเลยตัดสินใจลงหมอบ เลียอุ้งเท้า ล้างหน้า

ลมพัดใบหูกวางแก่จัดไหวๆ หลายกิ่งกำลังผลิใบใหม่เขียวสด ชูช่อน่ารัก มองไกลๆ เหมือนดอกไม้ โมกป่าบ้าใบแทงกิ่งชะลูด จันทน์กะพ้อเถาได้ทีรีบเกาะก้านเกี่ยวพัน ไม้เลื้อยกับต้นแข็งแรงแนบเคลียกันไป

…บ้า! อีตาบ้า!

หน้าแสกสะดุ้ง เกือบกระโจนหนีแล้วมั้ยล่ะ อยู่ดีๆ ก็ทุบขาตัวเองดึงปึกๆ แถมตาขวางค้อน ควับกับลมแล้ง

…กำลังย่างเข้าฤดูแล้ง ดอกไม้หลายชนิดผลิดอกอวดสีสัน ในเขตบ้านแคบๆ ยังอุตส่าห์มีหางนกยูงไทย จำปี ลั่นทม พุดซ้อน โมก ชบา พยับหมอก พู่จอมพล กุหลาบ คุณนายตื่นสาย (คอสมอสตายเกลี้ยงแล้ว) ไม่นับรวมจั๋ง หมากผู้หมากเมีย วาสนา เดหลี ฯลฯ ที่ไร้ดอกก็แตกใบ

ฝีมือใครล่ะ…ก็ตาคนนั้นไง ที่วันๆ โง่เซอะซะ ถูกหญิงมีมารยาอ้อนเข้าหน่อยก็ใจอ่อน

เกลี๊ยด…เกลียด!!

แมวอ้วนสะดุ้งอีกหน แม่คนนี้นี่! สวยเสียเปล่า ดูแววตาไม่น่าไว้ใจ ประเดี๋ยวก็อ่อนไหว มองฟ้าถอนใจเฮือกๆ ประเดี๋ยวก็เขียวจัดเหมือนตะไคร่ในอ่างดินเผา อุ๊บ! เหลือบมองมาที

…อ้าว! ทำไมคราวนี้มีน้ำชื้นๆ คลอตา

เสียงปิดประตูรถก่อนฝีเท้าหนักๆ จะย่ำเข้าสนามหญ้ามา คนสวยรีบพลิกตัวยกแขนปาดหน้า สงสัยจะล้างหน้าไม่เป็น ยิ่งเสียงฝีเท้าใกล้เท่าไหร่ ยิ่งปาดซ้ำๆ จนหูตาแดงก่ำ

โธ่เอ๊ย…ของง่ายๆ ทำเป็นยากไปได้

เสียงฝีเท้าหยุดลง ทุกอย่างเงียบกริบ ยกหัวขึ้นมอง ยายคนนั้นยังนั่งที่เดิมแต่เมินหน้าไปอีกทาง

คนมาใหม่ถอนใจเฮือกหนึ่ง แล้วทักขึ้น

“ไงเรา…ไม่ไปไหนหรือวันนี้”

สัมผัสอุ่นๆ บนรอยต่อระหว่างตา หยีตานิดหน่อย รู้ได้ไงว่าชอบให้ลูบแบบนี้ เสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ ก่อนปลายนิ้วจะไล้เลยมาถึงปลายคาง เกาเบาๆ โอย…เคลิ้ม

“นี่ทึ้งดอกไม้อีกแล้วหรือ…จะหมดต้นอยู่แล้วพยับหมอก” เหมือนจะดุ แต่ก็ไม่ “ระวังเถอะ ทึ้งไปเรื่อยเปื่อย เจอพวกมียางมีพิษเข้าจะลำบาก ถ้าฉันไม่อยู่ใครจะพาแกไปหาหมอ”

เห็นลางๆ ว่าคนสวยหูกระดิกขึ้นมาทันที แต่พอมองก็เมินไปอีกอย่างรวดเร็ว

หุหุ มีแอบฟัง สงสัยจะอิจฉา บอกแล้ว ใครล่ะเจ้าบ้านตัวจริง ใครล่ะ ขวัญใจมหาชน

“แล้วนี่อะไร…ขนแหว่งอีกแล้ว ไปกัดกับใครมา…เฮ้อ แกนี่น้า ทำไมชอบทำตัวหาเรื่องนัก สนุกตรงไหนวันๆ หน้าบึ้งหน้างอ เที่ยวเขม่นเค้าไปทั่ว เรื่องไม่เป็นเรื่องก็ทำให้เป็นเรื่องจนได้…เคยได้ยินภาษิตนี้มั้ย จิตใจดีเป็นดั่งสวน ความคิดดีเป็นรากไม้…”

“เอ๊ะ คุณ !”

เสียงแหวพร้อมการลุกพรวด สามสีหน้าแสกโหย่งตัวเตรียมเผ่น แต่มือหนักรีบกดหัวไว้ ตบเบาๆ อย่างประโลม

“เอาใจมันเข้าไป!” คนสวยตัวจริงเสียงจริง มาแล้วจริงๆ “คอยดูเถอะ สักวันจะเอายาเบื่อให้กิน”

“เฮ้อ คุณนี่” ร่างสูงละมือจากขนนิ่ม “เราพูดกันดีๆ ได้ไหม”

“ไม่”

“รู้ตัวไหมว่าคุณ…กำลังพาลไม่มีเหตุผล”

“ฮึ”

เชิดเข้า สะบัดหน้า สะบัดผม แต่ไม่ยักกะตอบคำถาม แสดงว่าลึกๆ ก็รู้ตัวดี ชายหนุ่มจ้องตาตรงๆ นิ่งๆ ใบหน้าแสนสวยแดงก่ำแต่ก็ไม่สู้ตา

มือใหญ่ยื่นไปจับมือเล็กกว่า

“ขอร้องอีกทีได้ไหม พูดกันดีๆ”

“ไม่ดี! ทีคุณยังว่าฉันให้แมวฟังปาวๆ!”

อ้าว ซวยแล้วตู สามสีชักไม่สนุกด้วย แบบนี้ละก็คงอีกยืดเยื้อยาวนาน

หลังๆ มานี้ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น สามวันดีสี่วันทะเลาะกันสองคนนี้ นี่กระมังที่เค้าว่า จิตมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง

แต่เอ๊ะ! เถียงกันอยู่แหม็บๆ ทำไมอยู่ๆ ยายคนนั้นถึงยืนเหมือนต้นสน โอนเอนเข้าหาอีกฝ่าย พิงอกเหมือนนางแบบในท่าพักบนแคตวอล์ก ?!?

อ้าว…!! แมวใหญ่นั่นรับเอาไว้ด้วย แถมยังกอดแน่นทำราวเป็นของมีค่า

“ฉันเหนื่อยจัง…ถ้าคุณไม่ไหวเหมือนกันก็ไปเถอะ ฉันอยู่ได้”

ตายๆๆ แม่คุณ ปากพูด ตาหลับพริ้ม พอตัวใหญ่เผลอก็ลืมตาขึ้นดู ครั้นยินเสียงถอนใจก็รีบกะพริบตาลงใหม่ วางมือบนข้อแขน (ทำเป็น) ไร้แรง

“โอเคๆ งั้นเรื่อง…เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน คุณพักเถอะนะวันนี้ เหนื่อยมาทั้งวัน นี่จะเป็นไข้หรือเปล่า เจอแดดเต็มๆ เลยวันนี้”

“ไม่รู้ซี ปวดหัวตุบๆ ใจก็สั่นๆ”

“ไม่เป็นไรนะ…” เสียงปลอบที่แมวตัวไหนก็รู้ว่าสุดห่วงใย “ผมผิดเองที่ใส่ใจคุณไม่พอ เอาเถอะ ถ้าคุณไม่พอใจ ผมเลิกคุยกับเค้าก็ได้ช่วงนี้”

“แล้วคุณจะเลิกคบกับมันไหม”

“ที่รัก…อย่าเรียกเค้าถึงขนาดนั้นเลย คนเราน่ะ ครั้งหนึ่งเคยคบกัน รักกัน พอวันหนึ่งความสัมพันธ์เปลี่ยนแปร ก็ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดโกรธกัน เกลียดกัน ผมยืนยันว่าบริสุทธิ์ใจกับเขา เขาก็บริสุทธิ์ใจกับผม แค่เราเคยคบกันมาก่อน รู้จักกันพอสมควร ก็ยังมีสิ่งดีๆ แลกเปลี่ยนให้กัน แต่มันไม่ใช่ความลึกซึ้งอย่างที่วันนี้ผมกับคุณมีด้วยกัน”

“…เริ่มเทศน์อีกแล้ว”

“ไม่ใช่…แต่เอาเถอะ ไว้เราค่อยคุยกันเรื่องนี้วันหลัง ตอนนี้ผมห่วงคุณมากที่สุด เข้าไปนอนพักดีกว่า กินอะไรเย็นๆ สดชื่นไหม เดี๋ยวผมจะคั้นส้มให้”

“ก็ได้”

อ้าว…!!! ป๊อบแป๊บก็ดีกัน ไม่เห็นจะเคลียร์ตรงไหน แต่มนุษย์เจ้ามารยากับแมวตัวใหญ่ก็ประคองกันหายเข้าบ้านไปแล้ว

นี่ละหนาที่เค้าว่า “Hate has a reason for everything but LOVE is unreasonable”

อย่าหาเหตุผลกับพวกคนที่รักกัน…เฮ้อ.

คอลัมน์ SUKSAWASDEE
โดย การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์ parinyasin@hotmail.com

Share on Facebook

Free Download 50000+ Freeware Shareware NOW.