Performancing Metrics

Custom Search

ความรู้ล่าสุด

ข้างหลัง “ข้าว”

ข้าวเป็นอาหารสำคัญของมนุษย์เกือบทุกชาติพันธุ์ แม้ว่าจะถูกดัดแปลงไปเป็นบะหมี่ ขนมปัง หรือขนมเค้ก อย่างไรเสียมันก็คือข้าวอยู่ดี

การที่ข้าวเกี่ยวพันกับชีวิตของมนุษย์อย่างแยกไม่ออก บทสนทนาในชีวิตจึงมีการพูดถึงข้าวอยู่บ่อยครั้ง

หลายคำพูด กลายเป็นประโยคประวัติศาสตร์ ที่เราเคยได้ยิน แล้วนำมาพูดกันจนนึกไม่ออกว่า ที่มาจริงๆ มาจากไหน

เราจึงนำประโยคที่เกี่ยวกับข้าวมาเล่าสู่กันฟัง เพราะประโยคธรรมดาหลายประโยค ที่ (อาจจะ) เคยได้ อาจจะมีฉากหลังของเรื่องเล่าที่น่าสนใจมากมาย…

“เธอกินข้าวหรือยัง ?” (ลื้อ เจี๊ย บ่วย ?)

ถ้าไปเดินแถวเยาวราช อาจจะโดนอาม่าทักประโยคนี้เข้าให้ เป็นหนึ่งในคำทักทายของคนจีน ซึ่งพวกเขาให้ความสำคัญกับเรื่องปากท้องเป็นอย่างมาก เนื่องจากเมื่อก่อนคนจีนส่วนใหญ่นั้นยากจน การที่มีข้าวให้กินในแต่ละวันจึงถือว่าเป็นเรื่องที่โชคดี

“เงินทองเป็นของมายา ข้าวปลาเป็นของจริง”

เป็นคำกล่าวของ ม.จ.สิทธิพร กฤดากร ทรงเป็นพระโอรสองค์ที่ 4 ในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ พระองค์เจ้ากฤษดาภินิหาร กรมพระนเรศร์วรฤทธิ์ ท่านได้ศึกษาเกี่ยวกับด้านวิศวกรรมเครื่องกลจากมหาวิทยาลัยลอนดอน ประเทศอังกฤษ แล้วมารับราชการในประเทศไทย ขณะที่เส้นทางราชการของท่านกำลังรุ่งโรจน์ ท่านเกิดเบื่อ จึงละทิ้งชีวิตข้าราชการไปเป็นเกษตรกรที่ ต.บางเบิด อ.บางสะพานน้อย จ.ประจวบคีรีขันธ์ เมื่อวันที่ 4 มีนาคม พ.ศ.2463

ในขณะนั้น การเกษตรกรรมในประเทศไทยยังมีแต่การทำนา แต่ท่านได้นำวิถีการเกษตรสมัยใหม่เข้ามาทำการเกษตร ทั้งปลูกพืช เลี้ยงสัตว์ และการถนอมอาหาร โดยใช้ความรู้ระดับสูงมาผสมผสานกับประสบการณ์ที่ได้จากการทดลอง จนสามารถผลิตผลผลิตพันธุ์ดีจากไร่บางเบิดส่งไปขายที่กรุงเทพฯ และปีนัง […]

อันตรายจากสไตล์นักบริหารหลงยุค

ในยุคที่มีเงินท่วมโลกและ ไอทีเป็นใหญ่ เพื่อนำพากิจการขององค์การกับประเทศให้อยู่รอดและแข่งขันได้ ทำให้มีการให้น้ำหนักสำคัญต่อ “ปัจจัยผู้นำ” (Leadership Factor) ว่าเป็นหัวใจของการอยู่รอด รุ่งเรืองหรือล่มสลายขององค์การ

จากประสบการณ์ทำงาน ขณะมุ่งผลิตนักบริหารที่มีความรู้ ทันกับสถานการณ์ ไวและตามทันการเปลี่ยนแปลงในยุคโลกภิวัตน์นั้น สิ่งที่น่าเป็นห่วงมากกว่า คือ ขณะที่ต่างชอบเอ่ยอ้างกับต้องการอยู่ภายใต้การบริหารของ “นักบริหารแบบซีอีโอ” (CEO) หรือ Chief Executive Officers ที่รอบรู้และกล้าตัดสินใจปรับเปลี่ยนนั้นเอง นักบริหารจำนวนมากกลับยังไม่ทราบชัดถึงคุณสมบัติของ CEO ว่าเป็นอย่างไร ?

จึงทำให้ต่างไม่รู้ว่าตนเองนั้นต้องปรับปรุงพัฒนาตนเองอย่างไร ด้านไหนอะไรบ้าง โดยเฉพาะการต้องละทิ้ง “พฤติกรรมที่เคยมีอย่างมั่นคงถาวร” หรือก็คือ นิสัยสันดานนักบริหารอะไรบ้าง แล้วพัฒนาตนเองทั้งด้านความรู้และนิสัยการทำงานใหม่ให้มีขึ้น

ขณะที่แม้จะมีการพยายามผลิต “นักบริหารมืออาชีพ” กันมายาวนานกว่าสามสิบปีแล้ว แต่สิ่งที่ปรากฏให้เห็นต่อเนื่องมาตลอด กลับกลายเป็นมีแต่ “นักบริหาร MBA อ่อนซ้อม” ที่เรียนรู้ไม่ลึก ไม่สามารถบูรณาการ โดยเฉพาะการไม่ประสากับเรื่องตามชีวิตจริง เนื่องจากเรียนกับอาจารย์ที่ขาดประสบการณ์ทางปฏิบัติเป็นสำคัญ เหตุนี้เองที่ทำให้ประสิทธิภาพองค์การต้องถอยร่น แทนที่จะยืนอยู่และเดินหน้าแข่งขันได้ในโลกยุคใหม่

ประเทศไทยมีปัญหานี้มานาน โดยเฉพาะในวงการเรียนการสอนบริหารธุรกิจ ที่โตในทางปริมาณ แต่ไม่มีการพัฒนาและปรับตัวทางคุณภาพอย่างที่ควรแล้ว

นอกจากนี้ปัญหาเก่าที่หนักกว่านั้น […]