บล็อกความรู้ | WiseKnow | Knowledge Blog

“ก่อศักดิ์ ไชยรัศมีศักดิ์” ถือว่าเป็นนักบริหารคนสำคัญคนหนึ่งของเครือ ซี.พี.เพราะในเครือ ซี.พี.ฮอลล์ที่เขาดูแลอยู่นั้นมีพนักงานมากมายถึง 6-7 หมื่นคน

เช่นเดียวกับที่ “ก่อศักดิ์” ให้ความสนใจในเรื่องประวัติศาสตร์ของจีนและหมากล้อม หลังจากเขาได้ออกหนังสือ “รัฐศาสตร์ ถังไท่จง” มาไม่นาน เขายังได้ออกหนังสือ “มหาอาณาจักรฮั่น” ตามมาอีกเล่มหนึ่ง

ซึ่งเป็นการมองประวัติศาสตร์แบบสายตาของนักบริหารองค์กรธุรกิจ

“ศ.น.พ.เกษม วัฒนชัย” องคมนตรีได้เขียนคำนิยมในหนังสือ “มหาอาณาจักรฮั่น” ไว้ตอนหนึ่งว่า ในช่วง 4-5 พันปีของประวัติศาสตร์จีน มีบทเรียนให้ศึกษามากมาย ทั้งผู้ปกครองและผู้ถูกปกครอง ทั้งผู้บริหารและผู้ปฏิบัติ

“ความสำเร็จและความผิดพลาดเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในห้วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์นั้น ส่วนใหญ่เกิดจากเหตุปัจจัยเดิมๆ แต่เพราะไม่เรียนรู้ จึงต้องทนรับวิบากจาก ผลกรรมของความผิดซ้ำ”

คงไม่ปฏิเสธว่าชาติของเราเดินหน้าไปไหนไม่ไกลก็เนื่องจากเกิดความผิดพลาดซ้ำๆ เช่นเดียวกับที่หลายองค์กรต้องพังครืนลงเพราะไม่รู้จักจำบทเรียนความผิดพลาดที่ซ้ำๆ

ในเรื่องราวของ “มหาอาณาจักรฮั่น” ก่อศักดิ์ได้หยิบยกถึงเคล็ดการปกครองแบบอู๋เหวย ของไก้กง ปราชญ์แห่งลัทธิเต๋า ได้ให้แง่คิดเรื่องการบริหารไว้อย่างน่าสนใจ

“การบริหารบ้านเมือง เปรียบได้กับการทอดปลาในกระทะ หากใช้ไฟแรงเกินไป ปลาก็จะไหม้เสียหมด หากพลิกปลาบ่อยๆ เนื้อปลาก็จะหลุดเละไม่มีชิ้นดี การปกครองบ้านเมืองก็เช่นกัน หากต้องการเห็นบ้านเมืองเจริญรุ่งเรืองก็จงหยุดการระราน ชาวบ้านเสีย ปล่อยให้ชาวเมืองได้พักฟื้นจากภาวะสงคราม ดูแลบ้านเมืองให้สงบ แล้วค่อยๆ ปรับตัวกลับสู่ภาวะปกติ เมื่อชาวบ้านทำมาหากินเป็นปกติ เศรษฐกิจก็ดีขึ้น บ้านเมืองก็เจริญรุ่งเรืองตามครรลองของมันเอง”

ส่วนการบริหารคนของ “ฮั่น เหวินตี้” ก็น่าสนใจ เพราะให้ความสำคัญกับการ “ฟังวาจา สังเกตพฤติกรรม” โดยพูดเก่งพูดเข้าหูเพียงอย่างเดียวไม่อาจเชื่อถือ ต้องดูการปฏิบัติและพฤติกรรมควบคู่กันไปด้วย

เพราะดูตัวอย่างนักการเมืองของเราในยุคนี้ ก็ไม่สามารถฟังคำพูดเพราะๆ ของพวกเขาได้ต้องตรวจสอบล้วงลึกถึงพฤติกรรมด้วย

และ “ฮั่น เหวินตี้” ครองตนด้วยปรัชญาเต๋า คืออยู่อย่างสมถะ ดังคำกล่าวที่ว่า “ยากจนไม่ทิ้งประณิธาน รุ่งเรืองไม่ทิ้งความเมตตา” โดยครั้งหนึ่งเหวินตี้คิดจะ ต่อเติมระเบียงไว้จัดงานเลี้ยง แต่พอฟัง ช่างหลวงประเมินราคาค่าก่อสร้างว่าร้อยชั่งทองคำเท่านั้น เขาสั่งยกเลิกโครงการทันที ด้วยเหตุผลว่า “ทองคำร้อยชั่งนั้นเทียบกับรายได้นับปีของชนชั้นกลางสิบกว่าครัวเรือนเชียว มาสร้างระเบียงให้ข้าเพียงคนเดียวมันฟุ่มเฟือยเกินไป”

สำหรับก่อศักดิ์เองนั้นยึดหลักการบริหารที่สำคัญอย่างหนึ่ง คือ ความโปร่งใส ต้องไม่มีเรื่องผลประโยชน์ส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง และผู้บริหารก็จะต้องเป็นตัวอย่างที่ดีให้พนักงาน

เช่นเดียวกับทุนมนุษย์อย่างเราๆ นั้นการจะทำให้ตัวเองและองค์กรรุ่งเรืองก็จำเป็นต้องเรียนรู้ความผิดพลาดของตัวเราเองและคนอื่นเพื่อปรับปรุงตัวเองอยู่บ่อยๆ

คอลัมน์ book is captital

[...]

ฟังเวลาเขาเรียกเลขาฯแล้ว พลันให้เกิดความรู้สึกว่า เหมือนพ่อกำลังเรียกลูกสาว ในสำเนียงที่ออกจะดุดันสักหน่อย ขึ้นต้นด้วยคำว่า ไอ้ ตามด้วยชื่อเล่น น้ำเสียงมันออกมาในประมาณว่า ให้มาหาในทันที เบื้องหลังคือความไม่พอใจอะไรสักอย่าง

สังเกตปฏิกิริยาของเลขาฯ พอได้ยินเสียงของนาย สีหน้าของเธอเปลี่ยนทันที จากยิ้มแย้มเพราะถูกเราแซวเล่น เปลี่ยนเป็นสีหน้าเครียดทันที ลุกขึ้นคว้าสมุดโน้ตและปากกาขึ้นหนีบแขน พร้อมกับพูดเสียงอ่อยๆ ว่า “ขอโทษนะคะ นายเรียก”

ผู้เป็นเจ้าของเสียงอยู่ในห้องใหญ่ ซึ่งเธอนั่งอยู่ในห้องเล็กที่ติดกันด้านหน้า ใครที่จะเข้าพบนายเธอจะต้องผ่านห้อง ผ่านหน้าโต๊ะทำงานของเธอก่อน ถ้ายังเข้าพบไม่ได้ก็จะต้องนั่งรอที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเธอ สำหรับคนที่รู้จักและสนิทสนม หรือที่โซฟาเล็กๆ ใกล้ๆ ตัวนั้น สำหรับแขกจากภายนอก

ได้ยินเสียงเอ็ดตะโรโวยวายจาก ในห้องใหญ่ เล็ดลอดออกมา ไม่ได้ยินเสียงเลขาฯเลย ฟังน้ำเสียงและเรื่องราวแล้ว สงสารเลขาฯที่คงจะยืนหน้าโต๊ะนายด้วยความรู้สึกที่คงจะอึดอัด กดดัน รู้สึกแย่ แต่ต้องเก็บกดอารมณ์เหล่านั้นไว้

มีช่วงที่เงียบอยู่บ้าง ซึ่งเดาว่าอาจจะเป็นช่วงที่เธอน่าจะกำลังพูดอะไร แต่หลังจากนั้นก็เป็นเสียงโวยวายอีกตามมา คราวนี้จะหาช่วงเงียบไม่ได้เลย เธอกลับออกมาจากห้องด้วยสีหน้าที่อธิบายไม่ถูก แต่ที่รู้ๆ และเดาออกก็คือ เซ็ง โกรธ ไม่พอใจ รู้สึกแย่มากๆ บ่นพึมพำอุบอิบอยู่ในปาก พร้อมกับทิ้งตัวลงนั่งแบบหมดกะจิตกะใจ ก็รู้สึกเห็นใจเลยไม่อยากชวนคุยอะไรต่อ

จากเหตุการณ์ที่สะดุดความรู้สึก ในวันนั้น โดยเอาความรู้สึกของตัวเองวัด ว่าหากเราเป็นเธอ เป็นเลขาฯของนายคนนี้ เราจะทนไหวหรือไม่แค่ไหน ในการที่จะทำงานตรงนี้จึงเริ่มหาข้อมูลจากคนเก่าๆ ถึงเรื่องราวเกี่ยวกับนายและเลขาฯคู่นี้

เธอเป็นเลขาฯคนที่เท่าไรไม่มีคนนับถ้วน รู้แต่ว่าเท่าที่จำได้ไม่มีเลขาฯคนไหนทำหน้าที่ตรงนี้อยู่ได้นานเกิน 2-3 ปีเป็นอย่างเก่ง เหตุผลที่รับรู้มาก็คือ ทนนายไม่ได้สักคน

ทำไมถึงทนไม่ได้ล่ะ นั่นคือสิ่งที่อยากรู้จึงพยายามตั้งประเด็นต่างๆ นานา โดยเริ่มตั้งแต่เป็นเพราะนิสัยส่วนตัวของนายที่พูดจาไม่ดี เอาแต่ด่าหรือเปล่า หรือเป็นเพราะเรื่องสมภารกินไก่วัด หรือเลขาฯไม่เก่งพอ หรือในเรื่องสภาพการทำงาน เรื่องเงินเดือน สวัสดิการ หรืออะไรแน่

เวลาหาเลขาฯคนใหม่มาแทนคนเก่า เขาทำกันอย่างไร เขาหาเอง สัมภาษณ์เอง หรือใครหาให้เขา ส่วนใหญ่เป็นพนักงานเก่า หรือรับมาใหม่ ข้อมูลที่ได้ก็คือ เลขาฯแต่ละคนที่เปลี่ยนหน้ากันมาตลอดนั้นมีทั้งพนักงานภายในที่เคยทำหน้าที่อย่างอื่นมาก่อน ได้รับการแนะนำและผลักดันจาก ผู้จัดการฝ่ายบุคคลให้มาทำหน้าที่เลขาฯ และทั้งการคัดเลือกและสัมภาษณ์จากคนภายนอก โดยฝ่ายบุคคลอีกนั่นแหละ รวมทั้งโยกย้ายตำแหน่งของเลขาฯผู้บริหารคนอื่นที่ออกไปให้มาเป็นเลขาฯของนายคนนี้

ในความคิด คิดว่าการที่นายมีนิสัยใจคอเป็นเอกลักษณ์แบบนี้ พนักงานเก่าที่อยู่ในบริษัทนี้น่าจะคุ้นเคย จะชอบ ไม่ชอบ ก็น่าจะทำใจได้อยู่แล้ว ซึ่งแปลว่า ในการพูดจา การแสดงออกของนาย ไม่น่าจะเอฟเฟ็กต์สักเท่าไรกับภาวะทางอารมณ์ของเลขาฯ

ถามถึงอายุอานามล่ะ คำตอบที่ได้คือ อยู่ระหว่าง 30 บวกลบ ก็ไม่เด็กไป ไม่ผู้ใหญ่ไป น่าจะมีประสบการณ์ในงานด้านนี้พอสมควร แล้วรูปร่างหน้าตาล่ะ มีการเน้นอะไรกันเป็นพิเศษไหม คำตอบที่ได้คือแย่ที่สุดคือ พอใช้ได้ หรือไม่ก็ดูดี ถัวเฉลี่ยแล้วขี้เหร่ไม่มี รู้แต่ว่าหากเข้าขั้นสวยละก็ มักจะอยู่ได้ไม่นานเท่าไร

สวยมักจะอยู่ได้ไม่นาน ตรงนี้สะดุดใจ ความใกล้ชิดมันมักจะทำให้เกิดอะไรได้เสมอกับคนที่ต้องใช้เวลาของชีวิตทำงานด้วยกัน ผู้หญิงกับผู้ชาย นายกับเลขาฯ คำนินทาที่เป็นอมตะ

เจาะลึกลงไปถึงนายคงจะถูกจุด ตั้งแต่เรื่องนิสัยส่วนตัว ประวัติความเป็นมา พื้นฐานแต่หนหลัง ทั้งครอบครัว ความเป็นอยู่และจิตใจ ประกอบรวมกับที่เราได้สัมผัสด้วยตัวเองในฐานะของคนใหม่ที่นี่ ประเมินดูเอาเองว่าเขาเป็นคนอย่างไร

เท่าที่เห็นดูเขาเป็นคนที่เข้าใจยาก ไม่เห็นมีลูกน้องคนไหนพูดถึงเขาในทางชื่นชม ผิดกับนายใหญ่ที่เหนือจากเขาขึ้นไปอีกคน คนนั้นผู้คนรัก ไม่ว่าจะเป็นลูกน้องหรือคนภายนอกที่รู้จัก ต่างพากันชื่นชมว่าเป็นคนดี มีเมตตาชอบช่วยเหลือคน

ลูกน้องต่างพยายามกันจะห่างๆ เขาไว้ เพราะไม่มีใครเคยได้รับคำชม ส่วนใหญ่ที่ได้กันถ้วนหน้าคือคำด่า มีตั้งแต่ด่าแบบนิ่มๆ ไปถึงจิกหัวด่า ไม่สนว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน ไม่สนจะเป็นลูกน้องระดับไหน ขนาดผู้บริหารมีระดับก็ไม่เว้น เพราะเขาถือว่าเขาก็อยู่ในฐานะเจ้าของบริษัท คนหนึ่งด้วย ของครอบครัวนี้

เท่าที่รู้เขาไม่เคยไว้ใจใคร ไม่เคยสร้างลูกน้องคนไหน จะมีก็เพียงคนเก่าคนแก่บางคนที่ทุกคนเห็นว่าไร้ค่าและไม่น่านับถือเอาเสียเลย เพราะเห็นเขาทั้งโขกสับ ดูถูกเหยียดหยามสารพัด แต่ก็ไม่ได้แสดงทีท่า ไม่พออกพอใจแต่อย่างใด รู้สึกจะยินดีในการทำตัวเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์จนทุกคนพบว่าหากจะเข้ากับนายคนนี้ได้ก็ต้องทำตัวแบบ บางคนนั้นให้ได้ ซึ่งจนแล้วจนรอดก็ไม่มีใครอยากทำ เลือกที่จะทิ้งระยะห่างไว้ดีกว่า

เขาไม่ค่อยจะอยากตัดสินใจเท่าไร ดูจากแฟ้มที่ตั้งเป็นพะเนินบนโต๊ะเขา เพื่อรอการพิจารณา แต่ละเรื่องที่ส่งเข้าไปต่างต้องตั้งหน้าตั้งตารอ กำหนดเวลาไม่ได้ว่าจะออกมาเมื่อไร จะให้เร็วก็คือต้องไหว้วานเลขาฯ หน้าห้องช่วยดูเรื่องให้ แล้วเอาออกจากกองแฟ้ม ลัดคิวนำเสนอให้เซ็นคำสั่งออกมา

มีคนบอกว่าเพราะคนไม่เข้าหาเขา เขาจึงใช้วิธีดึงเรื่องไว้เพื่อให้ผู้คนต้องเข้าหา ยิ่งเรื่องด่วนเรื่องสำคัญ ถ้าไม่เข้าหาเขาแล้วงานเสีย คนคนนั้นก็จะโดนด่าเช็ดเลยว่าไม่รับผิดชอบ ดีไม่ดีถ้าด่าไม่ถนัดนักเลขาฯก็จะรับไปแทนว่าไม่รีบนำเสนอ ทั้งๆ ที่มันอยู่บนโต๊ะเขาเองนานแล้ว

สรุปว่าเขาเป็นคนที่ทำงานแบบประหลาดๆ ในสไตล์ของเขาเองซึ่งผู้คนรับไม่ได้ แต่ก็ต้องทนรับเพราะเขาเป็นหนึ่งในเจ้าของบริษัท แน่นอนว่าคนที่ใกล้ชิดที่สุดอย่างเลขาฯต้องเป็นคนที่อดทนและต้องยอมรับให้ได้ ถึงจะทำงานอย่างปกติธรรมดาไปได้

ส่วนเรื่องครอบครัวเขาล่ะ เท่าที่รู้เขาไม่เคยให้เมียมาออกงานใดๆ ไม่ให้มาเกี่ยวข้องกับการทำงานในบริษัท ลูกน้องน้อยคนนักจะเคยเห็นหน้าเมียและลูกของเขา ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีเรื่องราวหึงหวงใดๆ ระหว่างเมียนายกับเลขาฯของนาย

ถ้าถามว่านายเป็นคนเจ้าชู้ไหม ก็น่าจะตอบได้ว่า น่าจะอยู่ในระดับธรรมดาเป็นปกติของผู้ชายทั่วๆ ไปที่จะมีกันอยู่บ้างเล็กๆ แต่กับเลขาฯก็ไม่เคยมีประวัติให้น่าสงสัย แล้วมันจะเป็นด้วยเหตุผลใดที่ไม่มีเลขาฯคนไหนสามารถที่จะทำงานอยู่กับเขาได้นาน

มาได้คำเฉลยจากป้าคนหนึ่ง ซึ่งทำงานอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ตั้งบริษัทว่า

บ้านใหญ่นะเขาไม่ยุ่งหรอก แต่บ้านเล็กนี่สิ ไม่ไว้ใจเลขาฯหน้าไหนทั้งนั้น เห็นนายพอใจการทำงานของเลขาฯคนไหนขึ้นมาละก็ เลขาฯคนนั้นก็จะเจอวิชามารจากบ้านเล็ก ต้องกระเด็นจากเก้าอี้ไปทุกรายแหละ ยิ่งสวยหน้าตาดีเท่าไรยิ่งไปเร็ว

ก็ทำไมไม่เอาเลขาฯเป็นผู้ชายซะเลยล่ะ จะได้หมดปัญหา เคยทดลองแล้ว ไม่มีใครทนได้หรอก เห็นมาซะจนปลงแล้ว คนคนนี้มีเลขาฯเป็นการถาวรไม่ได้หรอก ใครมาอยู่ตรงนี้ก็เวรกรรมเท่านั้นเอง

คอลัมน์ โรคแห่งการบริหาร
โดย สุจินต์ จันทร์นวล

[...]

สัมภาษณ์

3 เดือนมาแล้ว (ตั้งแต่ มี.ค.2551) ที่ “พิชญ์ โพธารามิก” เข้ามา นั่งเก้าอี้ “ซีอีโอ” บริษัท จัสมิน อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด (มหาชน)

แม้จะเป็นลูกชายคนเดียวของ “ดร.อดิศัย” เจ้าของและผู้ก่อตั้งธุรกิจสื่อสารโทรคมนาคม ในนามกลุ่มจัสมิน และทีทีแอนด์ที

แต่เขากลับไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งจะ ต้องเข้ามารับช่วงสานต่อธุรกิจนี้เลยแม้ แต่น้อย

หลัง “ดร.อดิศัย” วางมือจากธุรกิจผันตนเองเข้าสู่งานการเมืองเต็มตัวเมื่อหลายปีก่อน ธุรกิจของกลุ่มจัสมินก็ขับเคลื่อนโดย ผู้บริหารมืออาชีพมาโดยตลอด

ขณะที่ “พิชญ์” เลือกที่จะไปก่อตั้ง ธุรกิจของตนเองในนาม “โมโนกรุ๊ป” โลดแล่นอยู่ในธุรกิจยุคใหม่

ทำเว็บไซต์, คอนเทนต์บนโทรศัพท์ มือถือ, นิตยสารบันเทิงรายสัปดาห์ “กอสซิปสตาร์” และอีกหลายหัว เรื่อยไปจนถึงการสร้างภาพยนตร์

ต่างไปจากธุรกิจดั้งเดิมของผู้เป็นพ่อซึ่งผูกโยงอยู่กับระบบสัมปทานแทบจะเรียกว่า โดยสิ้นเชิง น่าจะได้

เมื่อต้องเข้ามาสานต่อธุรกิจ “จัสมิน” ในยุคของ “พิชญ์ โพธารามิก” ย่อมแตกต่างไปจากยุคสมัยของผู้เป็นพ่อ

ธุรกิจในระบบสัมปทานเดิม ถ้าไม่ทยอยหมดอายุสัญญาก็ต้องปรับเปลี่ยนตนเองไปตามกฎ กติกา และสภาพแวดล้อมในการแข่งขันใหม่ๆ ภายใต้กฎระเบียบที่เปลี่ยนแปลงไป

นี่จึงอาจเป็นช่วงเวลาที่เหมาะเจาะในการก้าวเข้ามารับผิดชอบในฐานะแม่ทัพธุรกิจของกลุ่มจัสมิน

จัสมินในยุคของ “พิชญ์” จะเป็นอย่างไร ติดตามได้จากบทสัมภาษณ์ในบรรทัดถัดจากนี้

- รู้ตัวอยู่แล้วว่าวันหนึ่งต้องมารับช่วงต่อ

ผมไม่ได้คิดมาก่อน ไม่ได้รู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งต้องมา โดยส่วนตัวจะไม่ชอบงานที่ต้องไปวิ่งประมูลงานอะไรแบบนี้ จะชอบงานที่เกี่ยวกับคอนซูเมอร์มากกว่า อย่างทำหนังสือ ทำหนังมากกว่า

ไม่รู้ตัวล่วงหน้า ตอนคุณพ่อ โทร.บอก ผมอยู่ที่ฮ่องกง และคงปฏิเสธไม่ได้ว่า อยากทำหรือไม่อยากทำ

คุณทรงฤทธิ์ (ซีอีโอเดิม) ลาออก คุณพ่อเลยอยากให้มาช่วยที่นี่ เพราะท่านสร้างธุรกิจขึ้นมาตั้งแต่แรกก็ต้องรู้สึกผูกพัน

- จัสมินในยุคของพิชญ์ จะเป็นยังไง

ในแง่ธุรกิจ วิชั่นหลัก คือเป็นเบอร์ 1 ในธุรกิจบรอดแบนด์ รวมถึงให้บริการในเรื่องอินเทอร์เน็ต เบส

บรอดแบนด์คือ อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง อินเทอร์เน็ตเบส คือ ธุรกรรมต่างๆ ที่เป็นบริการเสริมจากการใช้บรอดแบนด์

มีเป้าหมายคือ ในปี 2010 (2553) ฐานลูกค้าบรอดแบนด์จะต้องไปถึง 1 ล้านราย มีรายได้รวมถึง 1 หมื่นล้านบาท

ปัจจุบันบรอดแบนด์มีลูกค้า 3 แสน ถึงสิ้นปีคงถึง 4 แสน เพราะจำนวนลูกค้าที่เพิ่มขึ้นต่อเดือนปัจจุบันอยู่ที่ 1.5 หมื่นราย

ยอดยกเลิกการใช้ก็น้อยลงมาก

ในแง่ช่องว่างทางการตลาดก็ยังมีโอกาสอีกเยอะมากๆ

คอนเซ็ปต์ของบรอดแบนด์ของเรา คือไม่ว่าจะอยู่ที่บ้าน ในช็อปปิ้งมอลล์ หรือนั่งบนรถก็ใช้ได้หมด

ผ่านโครงข่ายของเรา ไม่ว่าจะเป็น MAXNET, ใช้ไว-ไฟที่บ้านก็ได้ มีไฟเบอร์ ทูโฮม ตรงนี้จะเดินสายในตึก หรือคอนโดฯ

ส่วนไว-ไฟกำลังจะเปิดตัว “สไปเดอร์ ฮอตสปอต” เป็นอีกแบรนด์ทำโดยอคิวเมนต์

- ลงทุนเยอะไหม

หลัก 100 ล้าน มี 1 หมื่นจุดทั่วประเทศ จริงๆ เราก็เริ่มทำในต่างจังหวัดไปแล้ว แต่ใช้ชื่อแบรนด์ว่า ไซเบอร์ พอยต์ อันนี้จะเน้นพื้นที่ในกรุงเทพฯเป็นหลัก

ส่วนไวแม็กซ์ได้ไลเซนส์ทดสอบบริการมาแล้ว ถ้า กทช.ให้ใบอนุญาตเมื่อไรก็จะให้บริการได้ ไวแม็กซ์ลงทุนไม่เยอะมาก นี้จะเป็นตัวเสริมทำให้เครือข่ายการให้บริการครอบคลุมมากขึ้นในอนาคต

พวกแอปพลิเคชั่นหรือคอนเทนต์ต่างๆ จะให้บริการได้บนบรอดแบนด์ เป็นบริการเสริมทั้งบนฟิกส์ไลน์ และอินเทอร์เน็ต เช่น ไอพีทีวี, วีโอไอพี (โทร.ต่างประเทศราคาถูกชื่อ “ถูกดี”) พวกออนไลน์เกม ฯลฯ ตรงนี้จะมีทั้งพาร์ตเนอร์ เช่น เอเชียซอฟต์ หรือโมโนกรุ๊ปของผมเอง

ตลาดไทยทั้งตลาดมีคนใช้บรอดแบนด์แค่ 1 ล้าน เทียบกับประเทศที่ใกล้เคียงกับบ้านเรา มีมากกว่าเรา 2-3 เท่า การไปให้ถึง 2-3 ล้านจึงไม่ยาก

เป้า 1 ล้านของเราก็เช่นกัน

- ทรูเป็นเจ้าตลาดอยู่

ทรูเน้นคอนเวอร์เจนซ์ แต่เราเน้นโอเพ่น คือเปิดกับทุกราย เน้นความร่วมมือกับพันธมิตร

โอเพ่น คือกลยุทธ์ของเรา อย่างโมโนกรุ๊ปทำคอนเทนต์มือถือให้เอไอเอส ดีแทค ถ้าจะทำอะไรร่วมกันในอนาคต ในแง่ความเป็นพาร์ตเนอร์ทำได้อยู่แล้ว

ธุรกิจบรอดแบนด์เป็นเกมของคนที่มีสเกล ยิ่งมีฐานลูกค้ามากก็ทำราคาได้มาก

แคมเปญล่าสุดของเราที่ออกมาแล้ว ก็มีความเร็ว 2 Mbps ราคา 590 บาท/เดือน ราคาต่ำกว่านี้ก็อาจจะได้เห็นเร็วๆ นี้

ต้นทุนเราสู้ได้สบายๆ

- เป้ารายได้หมื่นล้านไม่สูงเกินไป

รายได้ของกลุ่มจัสมินตลอด 10 ปีที่ผ่านมา อยู่ที่ 5-6 พันล้านต่อปีมาตลอดอยู่แล้ว ที่ผ่านมาคนนี้ทำโน่นทำนี่ ไม่มีอะไรเป็นทิศทางเดียวกัน 10 ปีไม่เคยมีการตั้งเป้าว่าจะไปให้ถึง 1 หมื่นล้านบาทได้ยังไง

เมื่อผมเข้ามาก็มาเซตทุกอย่างใหม่

รายได้เฉลี่ยต่อ 1 รายของบรอดแบนด์อยู่ที่ 700 บาท ถ้ามี 1 ล้านราย ก็ 7 พันกว่าล้านบาท

ดังนั้นการผลักดันรายได้ให้ทะลุหมื่นล้านภายในปี 2010 ไม่ใช่เรื่องยาก

- เข้ามา 2-3 เดือนทำอะไรไปบ้าง

ปรับไดเร็กชั่นใหม่ จัดคนให้เหมาะกับงาน ที่ผ่านมาทุกคนต่างคนต่างอยู่กัน ธุรกิจเดียวกันขอไลเซนส์ 3-4 ใบ ซ้ำกันก็มี ไม่มีประโยชน์ จึงต้องจัดโครงสร้างธุรกิจใหม่ให้เป็นเอกภาพมากขึ้น

บรอดแบนด์จริงๆ เริ่มมา 2-3 ปีแล้ว แต่โตเร็วมากในช่วง 1 ปีมานี้

ธุรกิจของกลุ่มจัสมินมีกำไรมาตลอด แต่โดนตัดขาดทุนในทีทีแอนด์ที (ถือหุ้น 30%) จึงเหลือไม่เท่าไร หลังปรับโครงสร้างหนี้เสร็จ ยืดหนี้ได้ก็คงดีขึ้น

ทีทีแอนด์ทีมีหนี้ 1.8 หมื่นล้าน หลังปรับโครงสร้างหนี้แล้วคงลดลงไปบ้าง อีก หมื่นกว่าล้านก็จะยืดหนี้ 10 ปี ซึ่งรายได้จากสัมปทานปัจจุบันน่าจะจ่ายได้

- วิธีคิด วัฒนธรรมองค์กร ต้องปรับเยอะไหม

จัสมินเดิมอยู่ในธุรกิจสัมปทาน ต่อไปจะไม่ใช่แล้ว ต้องปรับองค์กรให้มีความคิดสร้างสรรค์มากขึ้น เน้นการให้บริการลูกค้า

สไตล์การทำงานของผมเน้นคำเดียว “สนุก” จะเปิดโอกาสให้พนักงานเสนอความคิดเห็น ส่งเสริมให้ทุกคนกล้าแสดงออก แต่เรื่องคนเป็นเรื่องระยะยาวต้องค่อยๆ เปลี่ยน

ในแง่การทำงานจะปรับองค์กรให้ทำงานในแนวราบมากขึ้น เพราะการมีหลายระดับขั้นจะทำให้การทำงานช้า ดังนั้นจึงจะให้ทุกคนขึ้นตรงกับผมหมด

วิธีนี้ซีอีโออาจจะเหนื่อยมากหน่อย แต่การทำงานจะเร็วขึ้น

- จะเห็นผลเมื่อไร

6 เดือน-1 ปี

[...]