คนทำงานในปัจจุบันต่างยอมรับว่าคนเป็นตัวแปรสำคัญในการทำงานให้สำเร็จ และปัจจัย เรื่องคนนี้เองก็เป็นปัจจัยที่ดูเหมือนว่าจะควบคุมและดูแลจัดการได้ยากที่สุด ผู้บริหารหลายคนที่มีความสามารถในงานสูงและประสบความสำเร็จในการบริหารจัดการงาน จึงไม่ได้เป็นเครื่องรับประกันว่าผู้บริหารคนเดียวกันนี้จะประสบความสำเร็จในการบริหารจัดการคน เพราะมีโอกาส ตกม้าตายได้ไม่ยากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้บริหารองค์กรที่ไม่ใช่ผู้ที่ใส่ใจเรื่อง “คน”
ผู้บริหารที่เก่งด้านเครื่องจักร เครื่องยนต์ อาจมีแนวโน้มมองคนเป็นเหมือนเครื่องจักร เครื่องยนต์ไปด้วย เช้ามาทำงานเปิดสวิตช์ต้องพร้อมทำงานทันที หากเดินผ่านไปเมื่อไรไม่เห็นว่ากำลังก้มหน้าก้มตาทำงานละก็ เป็นเรื่องแน่
“เฮ้ย…ไม่ได้จ้างมายืนเฉยๆ นะ เข้าใจหรือเปล่า”
ผู้บริหารประเภทนี้ใช้งานเป็นตัวตั้ง งานเสร็จต้องมาก่อน เรื่องคนมาทีหลัง พนักงานอาจจะต้องควงกะ 3-4 วันติดกันก็ต้องทำ
“มันจะเหนื่อยอะไรกันนักกันหนา แค่นี้ก็ไม่อดทนเอาซะเลย”
ความรู้สึกของคนทำงานจะเป็นอย่างไรไม่อยู่ในความสนใจ สนอย่างเดียวว่างานเป็นอย่างไร จะเสร็จเมื่อใด
“สั่งอะไรไปแล้วเหมือนสั่งขี้มูก ย้ำแล้วย้ำอีกก็ยังทำงานผิดมาอีก”
สิ่งที่สะท้อนออกมาทางคำพูด แสดงให้เห็นถึงทัศนคติของผู้บริหารประเภทนี้ที่มีต่อการบริหารจัดการคน แสดงให้เห็นถึงสิ่งที่ต้องการได้จากคนอื่น และแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกที่แท้จริง ที่มีต่อลูกน้อง
คน ไม่เหมือนกับเครื่องจักร เครื่องยนต์ คนมีความรู้สึก คนรับรู้ได้ถึงสิ่งที่ผู้บริหารกำลังส่งมาให้ผ่านทางการสื่อสาร
และคนไม่เหมือนกับเครื่องจักร เครื่องยนต์ ที่เสียเมื่อไรก็ซ่อมได้ โดยเฉพาะเมื่อคนเสีย “ความรู้สึก” ไปแล้วซ่อมได้ยาก
ผู้บริหารที่ปากร้าย ชอบพูดทำลายความรู้สึกดีๆ ของคน เปรียบเสมือนเป็นการส่งข้อมูลตอกย้ำความรู้สึกของลูกน้องทุกวัน ว่าสิ่งที่ผู้บริหารสนใจนั้นไม่ใช่เรื่องความรู้สึกของคน แต่เป็นเรื่องงานอย่างเดียว
“ผมก็เป็นอย่างนี้ของผมมาตั้งแต่ไหน แต่ไรแล้ว จะมาเอาอะไรกันนักหนา จะให้มาพูดจากันหวานแหววแต๋วจ๋าได้ยังไง มันไม่ใช่ผม…แล้วคุณเป็นใคร มาถามอย่างนี้ได้ยังไง…”
คงจะกลายเป็นกระแสนิยมในสังคมไทยไปเสียแล้ว ที่ผู้บริหารใหญ่โตจะต้องใช้วาจาแข็งกร้าว ก้าวร้าวระรานคนอื่น
“นี่ใช้อะไรคิด สมองนะมีมั้ย ถ้ามีหัดใช้ซะบ้างมันจะฝ่อหมดแล้ว”
เพราะฉะนั้น เลิกหวังเรื่องของการพูดเพื่อชื่นชมหรือการพูดเพื่อให้กำลังใจ เพราะที่นี่พูดคุยกันเรื่องงานเพียงอย่างเดียว
“ทำงานมากี่ปีแล้วนี่ ไม่เคยพัฒนา ขึ้นเลย ปล่อยให้ผิดพลาดซ้ำๆ ซากๆ”
ชอบจับ “ผิด” มากกว่าจับ “ถูก”
“ก็สมควรต้องทำอย่างนั้นอยู่แล้ว อยู่ที่นี่ก็ต้องช่วยกันประหยัด ช่วยทำอะไรได้ก็ต้องช่วยกัน ไม่ใช่รอให้สั่งอย่างเดียว”
ความรู้สึกของคนฟังจะเป็นอย่างไร ไม่ใช่สิ่งสำคัญ เมื่อผู้บริหารเชื่อในสิ่งที่ ตนคิด เชื่อในสิ่งที่ตนพูด ก็ยากที่จะไปเปลี่ยนแปลงอะไรใดๆ ได้
“อย่ามาปฏิเสธ ผมเห็นมากับตา ไม่ต้องมาแก้ตัว”
น่าเสียดายที่โอกาสในการสร้างบรรยากาศดีๆ ในการทำงานถูกทำลายลง
น่าเสียดายที่ความสัมพันธ์ใกล้ชิดแห่งความเป็นมิตรในที่ทำงานจะไม่เกิดขึ้น
น่าเสียดายที่การร่วมแรงร่วมใจและความมุ่งมั่นในงานจะไม่มีให้เห็นอีกต่อไป
เนื่องด้วยเพราะสไตล์การบริหารงานที่ไม่ใส่ใจในเรื่องคน
การให้สิ่งเสริมแรงกับ ลูกน้องที่ทำได้ทำง่ายที่สุดก็คือ การให้คำชม การพูดคุยอย่างถ้อยทีถ้อยอาศัยด้วยความห่วงใย ไม่ใช่ด้วยการโขกสับ ก้าวร้าว หรือยกตนข่มท่าน แทนที่ลูกน้องจะได้สิ่งเสริมแรงทางบวกจากการทำงานดี กลับกลายเป็นการได้รับสิ่งเสริมแรงทางลบแทน เพราะผู้บริหารประเภทนี้มองว่า การทำงานให้ดีเป็นหน้าที่ที่ลูกน้องทุกคนต้องทำอยู่แล้ว เพราะในเมื่อรับเงินเดือนอยู่ทุกเดือนแล้วก็ต้องทำงานของตัวเองให้คุ้ม
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าจะในสถานการณ์ใดก็ตาม ไม่ว่าข้อบกพร่องจะเกิดจากใคร ฝ่ายไหน แม้กระทั่งจะเกิดจากฝ่ายบริหารเองก็ตาม ทำดีคือเสมอตัว ทำผิดพลาดคือโดนตำหนิ
ซึ่งนั่นหมายถึงว่า การพยายามทุ่มเทเพื่องานของลูกน้องมีโอกาสการนำไปสู่ การได้รับคำตำหนิได้ไม่ยากนัก หากว่างานที่พยายามทำไม่สัมฤทธิผลตรงตามที่ ผู้บริหารต้องการ
บรรยากาศการทำงานในองค์กรแบบนี้ มีแต่ความแห้งเหือด ไร้จิตใจ ไม่มีการให้กำลังใจกัน ไม่มีการชื่นชมกัน ไม่มีความห่วงใยกัน น่าเสียดายที่ผู้บริหารไม่อาจรู้ถึงพลังของคำพูดดีๆ ที่มีต่อผู้อื่นที่ได้ยินได้ฟัง
คำพูดที่แสดงความห่วงใย คำพูดที่ให้กำลังใจ คำพูดที่สอนกันด้วยความเมตตา เหล่านี้ล้วนแล้วแต่มีอำนาจมหาศาลในการผลักดันให้เกิดสิ่งดีๆ
ผู้บริหารที่ไม่ใส่ใจเรื่องคน ยืนยันในความคิดความเชื่อของตัวเอง ไม่สนใจที่จะรับรู้ว่า การพูดวาจาก้าวร้าว แข็งกร้าว ทำร้ายจิตใจคนอื่น ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ ไม่ควรกระทำ “…แต่ก็มิได้นำพา”
คอลัมน์ hr corner
โดย วิชัย อุตสาหจิต คณะพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
Free Download 50000+ Freeware Shareware NOW.
ความรู้ยอดนิยม