108 วิธี…ลดโลกร้อน ?

ก่อให้เกิดคำถามว่า ผู้คนในยุคนี้จะอยู่กันอย่างไร ลูกหลานในวันข้างหน้าจะมีอนาคตแบบไหน

ในวงสนทนาร่วมกับผู้อาวุโสหลายท่านฉายภาพเชิงเปรียบเทียบ เล่าย้อนให้เห็นความเป็นไปจากอดีต (ซึ่งต่างไปจากความวุ่นวายในปัจจุบัน และอนาคตที่ยากจะ คาดเดา) โดยระบุว่าแม้ราคาน้ำมันจะ แพงขึ้นและหายากในช่วงหลังสงครามโลก หรือแม้แต่ในยุค “วิกฤตน้ำมัน” ถล่มโลก ครั้งแรกๆ นั้น

ข้าวสารยังมีเพียงพอให้กิน ให้เก็บ หมดห่วงเรื่องข้าวเสียอย่าง หนองน้ำลำคลองข้างบ้านยังมีปลา กุ้ง หอย ชายตลิ่งมีกระเฉด ผักบุ้ง โสน ฯลฯ

และโลกก็ยังไม่วิกฤต อากาศเปลี่ยนแปรปรวนผิดฤดูกาลเหมือนเช่นทุกวันนี้

คำตอบคงไม่ได้มีเฉพาะแนวทางที่จะต้องเร่งสร้างเมกะโปรเจ็กต์ เดินรถไฟฟ้าระบบรางทั้งบนดิน ใต้ดิน เพื่อล่อใจให้คนหันมาใช้ “ระบบขนส่งมวลชน” แทนการถอยรถป้ายแดงออกมาใช้เป็นทางเลือกหลักในการคมนาคม

พูดไปแล้ว แนวทางหรือทิศทางเรื่องการ “ประหยัดน้ำมัน” ทางเลือกที่ถูกกำหนดเป็นนโยบายของรัฐบาลไทย สร้างความสับสนและคลุมเครือมาโดยตลอด นับตั้งแต่เริ่มต้นว่าจะหันมาช่วยกันลดภาวะโลกร้อน ด้วยการใช้ “พลังงานทางเลือก” มากขึ้น โดยรัฐบาลสนับสนุนให้มีน้ำมันเบนซินผสมเอทานอลสูตรต่างๆ พัฒนาจากแก๊สโซฮอล์ (อี 10) มาเป็นอี 20 และล่าสุดพูดกันไกลไปถึงอี 85 แล้ว

ข้อความที่คนเมือง คนชั้นกลางผู้ใช้รถในเมืองไทยได้รับ “สาร” ก็คือ ใช้น้ำมันพลังงานทางเลือก “ช่วยชาติ” ได้ (โดยไม่ต้องประหยัด ลดปริมาณการใช้ ?)

วิธีคิดเดียวกันแตกแขนงออกไปเป็น องค์ความรู้และการพัฒนาแบบพึ่งตัวเอง ด้วยการนำเอาก๊าซแอลพีจีประเภทเดียวกันกับก๊าซหุงต้มมาใช้ร่วมเป็นเชื้อเพลิงทดแทนพลังงานน้ำมัน ต่อมาภาครัฐจึงออกมาชี้ชัดเชิญชวนให้ใช้เฉพาะก๊าซ เอ็นจีวี (ที่ขุดและผลิตได้ในอ่าวไทย+พม่า)

วันนี้หลังจากที่คนไทยแสวงหาทางออกกันเองไปก่อนแล้ว รัฐบาลจึงเริ่มหันมาเอาใจใส่และส่งสัญญาณว่าต้องการจัดระเบียบการใช้พลังงานทางเลือกประเภทก๊าซ ประเด็นที่พยายามจะหาช่องทางลอยตัวราคาก๊าซแอลพีจี รวมถึงเพิ่มราคาก๊าซเอ็นจีวีให้เป็นไปตามกลไกตลาดจริงๆ จึงกลายเป็นท่าทีที่เหมือนกับการ “หักหลัง” ผู้บริโภค

และตอบคำถามหรือหาคำอธิบาย ได้ยากว่า ในเมื่อราคาน้ำมันแพง ประชาชนรับไม่ไหว ระบบขนส่งมวลชนยังปรากฏอยู่แต่เฉพาะในแผนและขั้นตอนการประกวดราคา แล้วจะให้ประชาชนผู้ใช้รถช่วยชาติด้วยการไม่ใช้ก๊าซแอลพีจี หรืออดใจรอรถยนต์ที่ใช้กับน้ำมันอี 85 ในอนาคต ได้หรือ

น่าแปลกใจที่จนถึงขณะนี้ ราคาน้ำมัน ในตลาดโลกพุ่งทะลุเกิน 100 เหรียญสหรัฐ/บาร์เรลไปแล้ว แต่รัฐบาลไทย ก็ยังไม่มีท่าทีและทิศทางที่ชัดเจนว่าจะ เดินไปทางไหน

สุดท้ายก็ย้อนกลับมาที่การใช้ “ภูมิปัญญา” ของประชาชนทั่วไป ดิ้นรน ค้นคิดวิธีการที่เหมาะสมกันเองต่อไปว่า จะตั้งรับราคาน้ำมันมหาโหดในยุคปัจจุบันอย่างไร และจะช่วยลดโลกร้อนในระดับชุมชน หรือด้วยกลไกของครัวเรือน-การปฏิบัติ ส่วนบุคคลได้อย่างไร

ภาคเอกชนพัฒนาระบบขนส่งและโลจิสติกส์ ลดขั้นตอนการทำงาน แสวงหาทางเลือกใหม่ๆ ด้วยการให้พนักงาน “ทำงานที่บ้าน” ใช้เครือข่ายของเทคโนโลยี ระบบออนไลน์-อินเทอร์เน็ตเข้ามาสนับสนุนการทำงานให้มากขึ้น

มีการรณรงค์ประหยัดการใช้น้ำ การใช้ไฟ การใช้ทรัพยากรในองค์กร เช่นเดียวกับที่หลายครัวเรือนเริ่มปรับเปลี่ยนพฤติกรรมให้สอดคล้องกับค่าครองชีพยุคปัจจุบันมากขึ้น วางแผนการเดินทางในแต่ละวัน วางแผนสันทนาการ วางแผนเดินทางพักผ่อนท่องเที่ยวให้คุ้มค่ามากยิ่งขึ้น

มี 108 วิธีที่เรายังทำได้ หากต้องการ “ประหยัด” หาทางต่อสู้กับภาวะเงินเฟ้อ ราคาน้ำมันที่สูงลิบลิ่ว และในกระบวนการแสวงหาหนทางเหล่านั้นจะเป็นการช่วยลดการใช้พลังงาน และช่วยลดภาวะโลกร้อนไปพร้อมๆ กัน

บ่นฟ้าดินไปก็เท่านั้น ด่ารัฐบาลก็ไม่ช่วยอะไรได้สักเท่าไหร่ ลงมือทำด้วยตัวเราเองนั่นแหละ ดีที่สุดแล้ว…