Jazz up your life ชีวิตเป็นอะไร ทำไมต้องแจ๊ซ

              
       เพิ่งพ้นผ่านงานใหญ่อย่างเทศกาล Honda Summer Festival ไปได้ไม่นาน เมืองหัวหินก็ต้องรับมือกับงานใหญ่อีกวาระ ณ ช่วงเวลานี้ คงไม่มีเทศกาลดนตรีที่มีเรื่องราวน่าพูดถึงมากไปกว่างาน Hua Hin Jazz Festival 2008 ที่จะมีขึ้นในวันที่ 13-15 มิ.ย.นี้
       
       หัวหินแจ๊ซเฟสติวัลเป็นเทศกาลดนตรีที่จัดว่าประสบความสำเร็จ และมีการจัดงานมาอย่างต่อเนื่องรายการหนึ่ง ซึ่งมีผู้เข้าร่วมงานทั้งชาวไทยและชาวต่างชาติมหาศาลทุกปี ที่แม้จะว่าไปแล้วตัวเทศกาลดนตรีเองอาจจะไม่สามารถชี้วัดคุณภาพของผู้ชมว่าใครเป็นผู้ที่ชื่นชอบหรือคลั่งไคล้หลงใหลดนตรีแจ๊ซจริงๆ หรือเป็นเพียงกลุ่มคนที่รักความรื่นเริงกินดื่มฟังเพลงริมทะเล หาดทราย สายลมและฝูงชน (จึงไม่แปลกถ้างานแบบนี้จะถูกค่อนแคะว่าเป็นเพียงการ “เปลี่ยนที่กินเหล้า” เพียงเท่านั้น)
       อย่างไรก็ดี ดูเหมือนว่างานปีนี้จะถูกจัดให้ร้อนแรงกว่าปีก่อนๆ เมื่อทางเทศบาลเมืองหัวหินได้มอบหมายออแกไนเซอร์สองเจ้าให้บริหารจัดการส่วนของคอนเสิร์ต โดยแบ่งเป็น Hua Hin Jazz Festival “On The Beach” และ “In The Town” ประชันกันในช่วงเวลาเดียวกัน
       
       โดยเจ้าแรกเวทีชายหาดที่ได้ True Music มาเป็นสปอนเซอร์หลักโดยมีศิลปินอย่าง Kenny Garrett Quartet, Mike Stern, T-Bone, วงของดร. เด่น อยู่ประเสริฐ Denny & Friends Feat.จีรศักดิ์ ปานพุ่ม และ รัดเกล้า อามระดิษ รวมถึงศิลปินจาก True Music และบรรดา AF ทั้งหลาย
       
       ส่วนเจ้าที่สองกับเวทีกลางตัวเมืองหัวหินซึ่งมีเวทีใหญ่ 2 เวที คือเวทีลานโผนกิ่งเพชรและเวทีสถานีรถไฟ ประกอบด้วย วิยะดา โกมารกุล ณ นคร, บี-พีระพัฒน์ เถรว่อง, โมโนโทนกรุ๊ป, แคลอรี่ส์ บลา บลา, ป้อม ออโตบาห์น & ลุลา, ETC, เทวัญ ทรัพย์แสนยากร, วงดูบาดู และอีกมากมาย
       
       หากไม่ยึดติดจนเกินไป คงต้องยอมรับว่า ดนตรีแจ๊ซทุกวันนี้อาจจะถูกสร้างภาพ ตกแต่งยกชูให้ดูราวกับเป็นสิ่งของหรูหราฟู่ฟ่าฟุ้งเฟ้อไกลตัวจนเกินจริง โดยหัวคิดบรรดาครีเอทีฟโฆษณาหรือทีมงานนักการตลาดที่เลือกจะหยิบจับดนตรีแจ๊ซมาวางไว้ใน Position เดียวกับสินค้า Niche กลุ่ม Hi-End การอัดฉีดบรรดาแคมเปญ หรือสโลแกนอย่าง Jazz up you life, Jazz is colorful หรือแม้แต่ I’m so Jazz ที่ถูกนำใช้กันอย่างแพร่หลาย ทำให้ภาพลักษณ์ของดนตรีแจ๊ซดูเหลื่อมล้ำขัดแย้งกับวิถีชีวิตของคนธรรมดาสามัญ
       
       เมื่อมองย้อนไปถึงรากฐานที่แท้จริงของดนตรีแจ๊ซกลับมีสีเข้มหม่น กำเนิดจากท่วงทำนองดนตรีพื้นถิ่น (Folk), การละเล่นของหมู่เผ่า (Tribal) อันเต็มไปด้วยเรื่องราวของการสรรเสริญ สวดอ้วนวอนพระผู้เป็นเจ้า, การเรียกร้องสิทธิเสรีภาพ, บอกเล่าถึงวีถีชีวิตแร้นแค้น และติดสนิทอยู่กับความเศร้าหมอง (Blues) อย่างแยกกันไม่พ้น
       
       หรือจะพูดถึงตัวดนตรี ศิลปินเยี่ยมๆ หลายรายที่เคยมาเปิดการแสดง หลายวงก้าวข้ามผ่านแนวดนตรี และไปไกลเกินจะจำกัดความแค่เป็นดนตรีแจ๊ซเสียด้วยซ้ำ (วงดนตรีอย่าง Incognito และวง Urb เป็นต้น) ในขณะที่ดนตรีแจ๊ซมาตรฐานแบบดั้งเดิมโดยศิลปินยุคใหม่ที่มีฝีมือจัดจ้านเข้มข้นก็ยังมีมนต์ขลังอยู่ แม้จะเชยไปสักนิดก็ตามที
       
       อย่างไรก็ดี ในปีนี้ทางผู้จัดก็พยายามที่จะพัฒนารูปแบบให้ดีขึ้น เพื่อจะสร้างบรรยากาศ “Jazz Town” ที่มีการเปิดเพลงแจ๊ซส่งเสียงตามสายกระจายทั่วเมือง ทั้งมีการแสดงประวัติความเป็นมาของดนตรีแจ๊ซ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันในธีม “เสน่ห์เมืองเก่า บนถนนสายดนตรี Jazz”
       
       สำหรับคอเพลงแจ๊ซที่จะได้ดื่มด่ำ ลึกซึ้งไปกับบทเพลง หรือนักฟังเพลง นักท่องเที่ยวขาจรที่จะมาได้ร่วมสนุกในงานเทศกาลดนตรีใหญ่แบบนี้ อย่างน้อยการได้ฟังเพลงดีๆ จากศิลปินดีๆ ก็น่าที่จะทำให้เกิดสำนึกดี และอยากทำในสิ่งดีๆได้ และนั่นคงจะเพียงพอแล้ว