เศรษฐศาสตร์ที่หน้าบ้าน

แจกกันทั้งๆ ที่รู้ว่าความอยู่เย็นเป็นสุขจริงๆ ของชาวบ้านไม่ได้อยู่ที่การรับแจกเงินให้ แต่รัฐบาลก็มักจะใช้วิธีเอาเงินฟาดหัวไปก่อน เพื่อกลบเสียงโวยวาย เพื่อสกัดม็อบ เพื่ออุดกลไกแก้ปัญหาที่พิกลพิการให้พ้นเป็นครั้งๆ คราวๆ ไป ไม่ค่อยจะเห็นนักการเมืองคนไหนที่เก็บไปคิดต่ออย่างจริงจังและเป็นระบบ

ทำให้พอจะคาดเดาได้ว่า จะมีปัญหาต่างๆ มากดดันสร้างความตื่นเต้นให้กับรัฐบาลไปอีกนาน เพราะว่าเมื่อกลุ่มนี้ได้ กลุ่มนั้นก็ต้องได้ กลุ่มโน่นก็ต้องได้ด้วย กลุ่มโน้นก็ต้องได้บ้าง แล้วกลุ่มนั้นกลุ่มนี้จะไม่ได้ได้อย่างไร

ส่วนผู้นำรัฐบาลในยุคนี้ใครคิดว่าจะพึ่งได้ก็เชิดชูกันไปเถอะ แต่สำหรับผมแล้วเชื่อว่าคนที่ไม่มีเมตตาธรรมจะไม่มีทางไปนั่งอยู่ในหัวใจของผู้คนได้ ฉะนั้นเรื่องตนเป็นที่พึ่งแห่งตนนั้นต้องตระหนักไว้ให้มาก เพื่อจะนับวันนับคืนรอคอยนักการเมืองดีๆ มีคุณค่าต่อสังคมมาปัดเป่าทุกข์โศกกันต่อไป

น้ำมันราคาแพงระยับ ค่าครองชีพไต่เพดานสูงขึ้นจนปีนตามไม่ทันนี่แหละ ทำให้ในวันหยุดผมมักจะไม่ออกจากบ้านโดยไม่มีเหตุจำเป็น เพื่อประหยัดเงินและประหยัดพลังงาน พอสายๆ ผมก็จะลากเปลผ้าใบออกมากางนอนแถวๆ ใต้ต้นขนุนหน้าบ้าน เอาหนังสือที่ซื้อเก็บไว้มานอนอ่านเพื่อเติมความพร่องของชีวิตทีละเล่มสองเล่ม สลับกับเรียนรู้เศรษฐศาสตร์ที่เกิดขึ้นบนถนน

แต่ก่อนบ้านฝั่งตรงข้ามซึ่งมีพื้นที่ขนาดสามไร่ได้เปิดเป็นสถานที่รับซื้อของเก่า มีรถปิกอัพ รถบรรทุกเล็กมารับมาส่ง ของเก่าจำพวกพลาสติกและกระดาษทุกวัน ในบ้านนี้จึงมีคนเข้าออกคึกคักนับสิบคน พวกเขาคงทำงานแบบแท็กทีมเพราะจะใส่ เสื้อสีน้ำเงินทุกคน คนในบ้านของผมยังขนกระดาษหนังสือพิมพ์ไปขายหลายหอบ พอกลับออกมาก็บอกว่าเขาให้ราคาดี กิโลฯละ 4 บาท สูงกว่าซาเล้งทั่วๆ ไป แต่ว่า พวกเขาก็ทำมาหากินอยู่ได้ไม่นาน วันหนึ่ง ก็มีป้ายของธนาคารแห่งหนึ่งมาปิดหน้าประตูเหล็ก มีใจความโดยสรุปว่า “บ้านนี้ ถูกยึดแล้วโดยละม่อม” แล้วพวกเขาก็ หายหน้าหายตากันไป

แต่ใช่ว่าเศรษฐศาสตร์หน้าบ้านของผมจะเงียบหงอย เพราะว่าในวันหยุดยังคงมีเสียงร้องเรียกลูกค้าจากอีกหลายเจ้า มีเสียงดังจากแม่ค้ารถเข็น “ไก่ย่างส้มตำมาแล้วจ้า…” ทำให้เด็กๆ ในบ้านกรูกันไปซื้อปีกไก่คนละสองสามปีกกับข้าวเหนียวคนละถุงกลับเข้าบ้าน ได้ยินเสียงแม่ค้าว่าปีกเล็กปีกละ 5 บาท ส่วนปีกใหญ่ 3 ปีกยี่สิบ ขายคละกันไม่ไหวแล้วข้าวของแพงเหลือหลาย

แม่ค้าไก่ย่างผ่านไปไม่นานก็มีอีกเจ้าประจำหนึ่งผ่านมา เขามาพร้อมกับเสียงแผดลั่นของมอเตอร์ไซค์และเสียงตะโกนที่ดังฟังชัด “มาแล้วครับ กาแฟเย็น ชาเย็น ชาดำเย็น มาแล้วครับ ของอาแปะ” นั่นทำให้เด็กในบ้านวิ่งออกไปซื้อกันมาอีกสองสามถุง ได้ยินอาแปะบ่นดังๆ ว่า “วันนี้ ไม่ไหวแล้วละน้องหนู ขอขึ้นราคาถุงละ 2 บาทนะจ๊ะ ไม่งั้นอาแปะต้องม้วยแน่ๆ เลย”

เที่ยงแล้ว แดดร้อนเปรี้ยง เด็กหญิงวัยแปดเก้าขวบสองคนเดินผ่านมา ตรงกลางของทั้งสองเป็นกระติกสีเขียวใบเขื่องที่ดูหนักเอาการอยู่ เธอทั้งสองผลัดกันตะโกนว่า “วุ้นจ้ะ ชาเขียวจ้ะ ชาดำเย็นจ้ะ เอามั้ยจ๊ะ ถุงละ 7 บาทจ้ะ ถุงละ 10 บาทจ้ะ” มันทำให้ผมอดยิ้มไม่ได้ว่าเด็กทั้งสองนี่เรียนรู้เศรษฐศาสตร์กันตั้งแต่ตัวเล็กเลยนะ ขออวยพรให้พวกเธอมีอนาคตที่ดีกว่านี้

ผมกลับมาเพลิดเพลินกับการพลิกอ่านหนังสือ Jacob”s Journey ของ “โนอาห์ เบน ชี” ต่อ ตอนหนึ่งจาค็อบ ชายที่พอใจ กับการทำขนมปังบอกว่า “ตอนที่เรายัง เยาว์วัยอยู่ เราแสวงหาปัญญาเพื่อที่เราจะค้นพบวิถีทางของตัวเอง เมื่อเราโตขึ้น สิ่งที่เราสวดมนต์ภาวนาขอก็คือความเข้มแข็ง… ความเข้มแข็งที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป”