 |
แม้ว่าเงินเฟ้อจะพุ่งและเศรษฐกิจโลกจะซบเซา แต่ดูเหมือนว่า “อินเดีย” จะเป็นหนึ่งในเป้าหมายที่มีอนาคตของตลาดนิตยสารหัวนอก
จึงไม่น่าแปลกใจที่นิตยสารต่างประเทศหลายหัวต่างพาเหรดเข้ามายึดพื้นที่บนแผงหนังสือทั่วอินเดียกันเป็นว่าเล่น ไม่ว่าจะ เป็นโวค, โรลลิ่ง สโตน, โอเค !, แม็กซิม, FHM, กอล์ฟ ไดเจสต์, พีเพิล, มารีแคลร์ ขณะที่ GQ และฟอร์จูน เตรียมมาบุกตลาดภารตในอนาคตอันใกล้ ส่วนคอสโมโพลิแทน, กู๊ด เฮาส์คีปเปอร์ และ รีดเดอร์ส ไดเจสต์ คือชื่อคุ้นหูคนอินเดีย มานานพอสมควร
นิวยอร์ก ไทม์ส อ้างข้อมูลของสมาพันธ์นานาชาติของสื่อวารสาร คาดว่ายอดโฆษณาของนิตยสารในอินเดียจะโต 20% เป็น 302 ล้านดอลลาร์ในปีนี้ ขณะที่สภาพเศรษฐกิจโดยรวมพบว่ามีเศรษฐีใหม่ในอินเดียเพิ่มขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา
ซึ่ง อเล็กซ์ คุรุวิลลา ซีอีโอ ของ ก็องเดอ นาสต์ อินเดีย ระบุว่า ตอนนี้มีครอบครัวราว 1 ล้านครอบครัวที่มีรายได้กว่า 100,000 ดอลลาร์ ทั้งนี้ก็องเดอฯ เป็นบริษัทสิ่งพิมพ์ต่างชาติรายเดียวที่ฝ่ายอินเดียพร้อมจ้างพนักงานเพื่อเขียนบทความและตีพิมพ์หนังสือในเครือ โดยในเดือนตุลาคมนี้โวคจะวางแผงในอินเดียมาครบ 1 ปี และบริษัทเตรียมเปิดตัว GQ นิตยสารแฟชั่นสำหรับผู้ชายในเดือนกันยายนนี้ด้วย
ทั้งนี้ดูเหมือนว่านิตยสารหัวนอกส่วนใหญ่ที่ตีพิมพ์ในอินเดียจะไม่ใช่ตะวันตกอีกต่อไป เพราะกระบวนการเขียน ถ่ายภาพ ตรวจแก้ต้นฉบับ และออกแบบ ล้วนจัดเสร็จสมบูรณ์ในอินเดียทั้งหมด ซึ่งหลายๆ ฉบับจะตีพิมพ์ภายใต้สัญญาลิขสิทธิ์กับบริษัทสื่อเจ้าของหัวนิตยสารฉบับนั้นๆ และแม้ว่านิตยสารทุกเล่มจะเป็นภาษาอังกฤษ แต่เนื้อหาอาจแตกต่างจากฉบับอังกฤษหรืออเมริกาอย่างสิ้นเชิง หรืออาจพูดได้ว่าแม้ชื่อจะคุ้นหูนักอ่านชาวมะกัน แต่รสชาติกลับกลายเป็นอินเดียอย่างเห็นได้ชัด อย่างเช่น นิตยสารกู๊ด เฮาส์คีปเปอร์ ตีพิมพ์บทความ “Ask Mrs.Singh” ที่มีเนื้อหาวิธีที่นางซิงห์ทำให้บ้านดูสดใสในฤดูมรสุม เป็นต้น
คุรุวิลลาอธิบายว่า “เราชอบพูดถึงเนื้อหาอินเดีย 100% โดยบทความทุกชิ้นควรเกี่ยวข้องกับผู้อ่านชาวอินเดีย” อย่างไรก็ตามจะตีพิมพ์บทความอื่นๆ จากนิตยสารในเครือบ้างเป็นบางครั้ง
นอกจากเนื้อหาที่เน้นตะวันออกแล้ว นิตยสารผู้หญิงส่วนใหญ่ รวมทั้งโวค ก็ยังมีหน้าโฆษณาสำหรับเครื่องสำอางเอเชียโดยเฉพาะ เช่น ครีมไวเทนนิ่ง โดยสินค้าส่วนใหญ่เป็นของแบรนด์ตะวันตก เช่น เอสเต้ ลอเดอร์ และลอรีอัล
และท่ามกลางธุรกิจสิ่งพิมพ์ที่ซบเซาในอเมริกา แต่ตลาดนิตยสารในอินเดียกับสดใส ดูได้จาก “โวค” อินเดีย ที่มียอดพิมพ์ 50,000 ฉบับ จำหน่ายในราคา 100 รูปี หรือประมาณ 2.50 ดอลลาร์ กำลังจะถึงจุดคุ้มทุนแล้วตั้งแต่ปีแรกของการเปิดตลาดที่นี่ ทั้งที่บริษัทเคยคาดว่าจะถึงจุดคุ้มทุนในปีที่ 4 หรือ 5 และสิ่งที่ช่วยผลักดันให้ประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็วก็คือโฆษณาสินค้าหรูที่มีอย่างสม่ำเสมอนั่นเอง
ด้านนิตยสาร “พีเพิล” ก็เพิ่งเปิดตัวในไม่กี่เดือน ท่ามกลางตลาดที่มีกอสซิปดาราบอลลีวูดไปทั่วทุกสื่อ ตั้งแต่หนังสือพิมพ์ ไปจนถึงบล็อกต่างๆ แต่ มาเฮชเวอร์ เปรี ประธานและผู้พิมพ์ ของเครือเอาต์ลุก เจ้าของ “พีเพิล อินเดีย” บอกว่า “ผมเคยมองหานิตยสารที่มีทั้งจิตวิญญาณและ รูปเล่มที่ดี”
การบุกตลาดอินเดียของ “พีเพิล” แตกต่างจาก “โวค” เพราะบริษัทไม่ได้ว่าจ้างพนักงานแม้แต่คนเดียวจากไทม์ อิงก์ หรือไทม์ วอเนอร์ และสื่อยักษ์ใหญ่รายนี้ไม่ได้ถือหุ้นในฉบับอินเดียเลย สำหรับ ฉบับแรกนั้น พีเพิล อินเดีย มียอดพิมพ์ 150,000 ฉบับ และคาดว่าจะจำหน่ายได้ราว 70% ของยอดดังกล่าว
นอกจากนี้เอาต์ลุก กรุ๊ป ยังทำตลาดและจัดจำหน่ายบิสซิเนส วีก และนิวสวีก ในอินเดียด้วย ซึ่งเปรีระบุถึงข้อดีของนิตยสารข่าวระดับโลกว่า “แบรนด์เป็นที่รู้จักและเนื้อหาก็เป็นอิสระเกือบหมด”
และแม้อินเดียจะขึ้นชื่อในแง่หัวเก่า เรื่องเพศสัมพันธ์ แต่ คอสโมโพลิแทน ก็เป็นนิตยสารหัวนอกรายแรกๆ ที่บุกตลาดอินเดียตั้งแต่เกือบ 12 ปีก่อน ซึ่ง ในช่วงหลายปีแรก บริษัทต้องพยายาม ปรับตัวเพื่อหาสมดุลระหว่างภาพลักษณ์ อินเตอร์ของคอสโมฯ และสิ่งที่เข้ากัน ได้กับวัฒนธรรมอินเดีย จนปัจจุบัน มาลา เซครี ผู้อำนวยการผู้พิมพ์คอสโมฯ อินเดีย บอกว่า บางบทความที่ตีพิมพ์ในอินเดียมีเนื้อหาเกี่ยวกับเซ็กซ์มากกว่าที่ ตีพิมพ์ในอเมริกาเสียอีก
ดังนั้นไม่ผิดนักที่จะพูดว่าการเปลี่ยนแปลงทางสังคมของอินเดีย คือตัวดึงดูดนิตยสารหัวนอกให้มาเบ่งบานอย่างมีอนาคตในโลกตะวันออก
Free Download 50000+ Freeware Shareware NOW.
ความรู้ยอดนิยม