WALL-E หุ่นยนต์ก็เหงาเป็น(เหมือนกันนะ)

       คงไม่มีใครเชื่อ ถ้าจะบอกว่า โลกของเราจะเดินทางไปถึงจุดที่สิ่งประดิษฐ์หรือเครื่องยนต์กลไกต่างๆ ที่มนุษย์รังสรรค์ขึ้นจะเกิดมี “อารมณ์ความรู้สึก” แบบเดียวกับที่มนุษย์มี แต่ในโลกของภาพยนตร์ จินตนาการของคนทำหนังบางคนก็ทำนายไว้ล่วงหน้าแล้วว่า เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะไม่มีวันเกิดขึ้นได้จริง
       
       และถ้ายังจำกันได้ หลายปีก่อน หุ่นยนต์ตัวน้อยในหนังเรื่อง A.I.ของสตีเว่น สปีลเบิร์ก ก็เคยแสดงความรู้สึกน้อยอกน้อยใจให้คนดูได้สงสาร (และหลั่งน้ำตา) มาแล้ว เช่นเดียวกับหนังไซไฟสุดคลาสสิกเรื่อง 2001 : A Space Odyssey ที่ทำเอาคนดูรู้สึกขนลุกไปตามๆ กัน เมื่อได้เห็นคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งแสดงความ “หวาดกลัว” และวิงวอนร้องขอ “ชีวิต” ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์เรายามเข้าตาจน
       
       หุ่นยนต์ถูกทำให้เหมือนคน หรือว่าแท้จริงแล้ว มนุษย์เราแต่ละคนก็คล้ายกับ “หุ่นยนต์” ตัวหนึ่ง?
       
       ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเป็นเช่นไร แต่ในอีกไม่กี่วันถัดจากนี้ หุ่นยนต์แห่งปีที่มีชื่อว่า “วอลล์อี” ก็จะเดินทางมาถึงเมืองไทยแล้วในรูปแบบของแอนิเมชันสุดล้ำ
       
       WALL-E คือผลงานเรื่องที่ 9 จากชายคาดิสนีย์และพิกซาร์ อนิเมชัน สตูดิโอส์ ซึ่งเริ่มต้นไอเดียทั้งหมดมาจากคำถามที่ว่า ถ้ามนุษยชาติจำต้องไปจากโลกใบนี้ แต่มีใครบางคนดันลืมปิดเครื่องหุ่นยนต์ตัวสุดท้ายล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น?
       
       “เราไม่มีเรื่องราวอะไรเลย วอลล์อีเป็นตัวละครตัวน้อยแบบโรบินสัน ครูโซ ทำนองว่าถ้ามนุษย์จะต้องไปจากโลก แล้วมีคนลืมปิดเครื่องหุ่นยนต์ตัวสุดท้าย และเขาก็ไม่รู้ว่าเขาสามารถหยุดทำในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ได้ล่ะครับ เขาจะทำอย่างไรกับตัวเอง” แอนดรูว์ สแตนตัน ผู้กำกับมือทองของพิกซาร์ เคี้ยวคำตอบไว้ในปาก

       “เราอยากให้ผู้ชมเชื่อว่าพวกเขากำลังได้เห็นเครื่องจักรกลที่มีชีวิตจริงๆ เพราะยิ่งคนดูเชื่อว่ามันเป็นเครื่องจักรกลมากเท่าไร เรื่องราวก็จะยิ่งมีเสน่ห์มากขึ้นเท่านั้น”
       
       สแตนตันเล่าว่าเขาค่อนข้างมีความคิดฝังใจกับหนังไซไฟในยุค 70s อย่าง 2001 : A Space Odyssey, Star Wars, Alien, Blade Runner และ Close Encounters ซึ่งมีลุคและให้ความรู้สึกที่เหมือนกับมันได้พาเขาเดินทางไปยังสถานที่อีกแห่งหนึ่งซึ่งเขาเชื่อว่ามัน “มีอยู่” จริง
       
       “หลายปีมาแล้วที่ผมยังไม่ได้เห็นหนังที่ทำให้ผมรู้สึกถึงการเดินทางออกไปสู่อวกาศ ผมก็เลยอยากจะสร้างความรู้สึกแบบนั้นขึ้นมาใหม่น่ะครับ”
       
       โดยเนื้อหาตัวบท วอลล์อีเป็นชื่อของหุ่นยนต์หัวรั้นตัวหนึ่งซึ่งหลังจากใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงามาเป็นเวลาหลายร้อยปี มันก็ค้นพบเป้าหมายใหม่ในชีวิต นอกเหนือไปจากเก็บสะสมของกิ๊กก๊อก เมื่อมันได้เจอกับหุ่นยนต์ค้นหาที่ชื่ออีฟ และเมื่อถึงตรงนี้ คนดูก็จะเริ่มได้เห็นว่า เวลาหุ่นยนต์ (ขี้เหงา) ตัวเล็กๆ กำลังอินเลิฟกันนั้นน่ารักน่าชังเพียงใด
       
       อย่างไรก็ดี สิ่งที่ต้องจับตาดูให้ดีในหนังเรื่องนี้ก็คือ เทคนิคด้านคอมพิวเตอร์ แอนิเมชัน ที่ให้ความรู้สึก “เหมือนจริง” มากที่สุดเท่าที่เคยมีทำกันมา
       
       “ตอนที่ผมได้เห็นหนังฉบับเสร็จสมบูรณ์ครั้งแรก ผมก็นึกในใจว่า ฉันไม่เคยเห็นหนังเหมือนอย่างนี้มาก่อน” จิม มอร์ริส ผู้อำนวยการสร้าง กล่าวออกมาอย่างทึ่งๆ พร้อมยั่วน้ำลายคนดูด้วยถ้อยคำเชิงอุปมา
       
       “ผมรู้สึกเหมือนกับว่า ผมได้เห็นมันผ่านดวงตาคู่ใหม่น่ะครับ”