ความไม่พอตัวกับความเสื่อม

ที่ผ่านมาได้พบเจอคนหลายกลุ่มท่ามกลางวิกฤตประเทศไทย

บางกลุ่มรับอาสาที่จะเยียวยาประเทศ ทำโน่นทำนี่ มีโครงการเยอะแยะไปหมด แต่กลับยิ่งสร้างปัญหามากขึ้น

บางกลุ่มอยู่เฉยๆ คอยวิพากษ์วิจารณ์ แต่ถ้าให้แสดงตัว…ไม่เอา

บางกลุ่มมีความรู้ มีความสามารถ แต่ขอให้มีบทบาทไม่ทางใดทางหนึ่ง ที่ตัวเองถนัด…ไม่เอา ยืนยันอย่างเดียวไม่อยากยุ่ง ไม่อยากเปลืองตัว ขอดำเนินชีวิตอย่างปกติ ส่วนหนึ่งเพราะเชื่อว่าระบบยุติธรรมล้มเหลว พึ่งพิงไม่ได้ กฎหมายเปลี่ยนได้แล้วแต่จะตีความในมุมของใคร และบางคนในกลุ่มนี้บอกว่าอยากจะทำ แต่ไม่รู้จะเข้าไปช่องไหนที่จะพอช่วยเหลือประเทศชาติได้ เพราะช่องทางที่ว่าไม่มีเลย หรือถ้าจะพูดแรงๆ ช่องทางที่เปิดอยู่มีแต่คนที่ตายแล้ว เกรงว่าไปร่วมด้วยก็ไม่เกิดประโยชน์ เหมือนชกลม ออกแรงเปล่า

บางกลุ่มให้ความคิดเห็น เสนอแนะมากมาย แต่พาเข้ารกเข้าพง หลงทางไปไหนไม่รู้

บางกลุ่มมีจุดยืนชัดเจน แสดงออกในที่สาธารณะ มั่นใจสุดชีวิต คนที่ไม่เห็นด้วยคือศัตรู เป็นฝ่ายตรงข้ามทันที บางครั้งก้าวร้าว ถึงขั้นเป็นอันธพาลครองเมือง

บางกลุ่มพยายามสุดชีวิตที่ขอมีอำนาจ ไม่ทางตรงก็ทางอ้อม เพื่อปกป้องตัวเองและรักษาฐานอำนาจ

แต่ทุกๆ กลุ่มต่างเชื่อมั่นว่า ตัวเองเก่ง ตัวเองแน่ที่สุด ไม่มีใครยอมใคร จึงทำให้เส้นทางเดินของประเทศไทยจ่อปากเหวไปทุกขณะ และเชื่อว่าแม้จะจัดการกับอดีตผู้นำบางคนที่ถูกกล่าวหาว่าชักใยอยู่เบื้องหลังได้ก็ตาม ประเทศไทยก็ใช่ว่าจะรอดพ้นจากความเสื่อมและมีแนวโน้มจะพังในอีกไม่นานนัก

บางกลุ่มที่เอ่ยมา ฟันธงเลยว่าผู้ที่ทำให้สังคมเสื่อมและเน่าในวันนี้คือนักวิชาการและสื่อมวลชน ที่นำเสนอ “อวิชา” ด้วยความรู้ที่ไม่พอตัวและไม่ถ่อมตัว ทำให้สังคมเสื่อมหนักขึ้นเรื่อยๆ รวมทั้งชนชั้นนำของประเทศที่ถูกมองว่าได้แต่พูดและเขียนในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ โดยเฉพาะเรื่องจริยธรรม คุณธรรม

กลายเป็นว่าทุกกลุ่มในสังคมไทยไม่มีใครที่พอตัว พอที่จะฉุดประเทศไทยให้กลับมามีสติ รู้จักตัวเอง รู้ปัญหา และแก้ไขเยียวยาได้

คนที่พอตัวก็ขออยู่เฉยๆ บอกว่าสังคมไทยเกินจะเยียวยาแล้ว

แค่ลำพังปัญหาตัวเองก็ยากลำบากพอแล้ว ส่วนปัญหาอื่นๆ ก็ให้คนอื่นแก้ไป

จึงกลายเป็นว่าสังคมไทยต่างขีดวงปัญหาและผลประโยชน์ของตัวเอง ปกติปัญหาของเรา เราย่อมรู้ดีกว่าคนอื่นๆ และรู้ว่าจะต้องแก้ไขอย่างไร เหมือนคนที่เป็นทุกข์ รู้ว่าทุกข์ของตัวเองมาจากอะไร ก็ต้องดับทุกข์ตรงนั้น ทุกข์ก็จะหายไป

การขจัดปัญหาคาใจให้หมด ให้เร็วเท่าใด พื้นที่ว่างในจิตใจจะมากขึ้นสำหรับสิ่งที่ดีๆ เมื่อมีความสุข คิดดี คิดบวก สิ่งดีๆ ก็จะตามมา เหมือนคนที่มีความสุข อยากทำโน่นอยากทำนี่ คิดนั่นคิดนี่ออก มีมุมมองที่กว้างไกล ต่อยอดเรื่องที่จะทำได้มากมาย

แต่ปรากฏว่าคนที่ก่อปัญหายังไม่รู้ตัวอีกว่า สิ่งที่ตัวเองทำคือปัญหา แต่ไปโทษคนอื่นว่าเป็นคนทำ แถมเรียกร้องขอความเป็นธรรม จุดกระแสความเกลียดชัง กลายเป็นสังคมที่เคียดแค้น เอาชนะ และวันนี้เรายังไม่หยุด ยังคงทำแบบเดิมๆ จึงเชื่อว่าในที่สุด มันต้องมาถึงจุดจบ

สถานการณ์ปัจจุบันไม่มีใครอยากเปลี่ยน เปลี่ยนเป็นคนใหม่ ทั้งวิธีคิดและวิธีทำ บางครั้งเหมือนคนตาบอดที่ถูกครอบงำด้วยกระบวนการต่างๆ เพื่อกดคนเอาไว้ใต้อำนาจ

เชื่อว่าถ้าปล่อยให้เขามีอิสระที่จะเรียนรู้ ย่อมเกิดการพัฒนา เพราะมนุษย์เป็นสัตว์ประเสริฐ มีวิวัฒนาการในทางสร้างสรรค์เสมอ แม้จะอยู่ในภาวะวิกฤต เพียงแต่ระบบเอื้อให้เขาหรือไม่ เพราะไม่ว่าเราจะอยู่กับใครก็สามารถเรียนรู้ได้ แม้จะอยู่กับธรรมชาติ เคารพธรรมชาติ ให้เกียรติธรรมชาติ เพราะต่างฝ่ายต่างพึ่งพาอาศัยกัน ต่างให้ค่าที่ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

ตรงกันข้าม…สังคมเราต่างให้ค่าตัวเองมากเกินไป จนเลยเถิด ตั้งแต่ผู้นำจนถึงฐานราก