ไลฟ์สไตล์ของมะกันในเรื่องอาหารการกินโดยเฉพาะอย่างยิ่งอาหารกลางวันเขาจะกินกันอย่างง่ายๆ หรือกินเพื่อให้อิ่มท้องเท่านั้น ส่วนมากใช้เวลากันเพียง 30 นาทีก็เรียบร้อย แล้วก็รีบเข้าห้องทำงานๆ กันเป็นบ้าหลัง ยิ่งทำงานมากก็ได้เงินมาก ได้เงินมากก็เพื่อซื้อรถยนต์ยี่ห้อดัง ซื้อบ้านหลังใหญ่ ทำอาหารเย็นกินกันเอง หรือไม่ก็ควงคู่กันไปกินอาหารเย็นนอกบ้านที่มันดูดีกว่า เท่กว่ากินฟาสต์ฟู้ดกลางวัน
หรือพูดกันอีกทีทำเงินได้เยอะแยะก็ต้องใช้จ่ายหรือกินอาหารแพงๆ บ้าง จ่ายให้ บริกรหนักหน่อยเขาจะได้ดีใจ เอาใจทุกครั้งที่ก้าวเข้าไปในร้าน บริกรเห็นหน้าเราเขาสบายใจเราก็ภูมิใจ มีความสุขด้วยกันกินอาหารก็อร่อย
เวลานี้เศรษฐกิจมะกาไม่ค่อยดี คนตกงานมีเยอะ ไม่ว่าจะเป็นคนงานราย ชั่วโมงหรือกินเงินเดือน โรงงาน ผลิตสินค้าในมะกาปิดเอาๆ เพราะนายทุนจ้างคนจีนผลิตสินค้าได้ในอัตราค่าจ้างถูก นายห้างเพียงแต่ส่งคนมะกันเป็นผู้จัดการเข้าไปดูแลคุณภาพและปริมาณสินค้าในจีน แรกๆ ก็ดูดี พักหลังนายห้างในมะกาเปลี่ยนไปว่าจ้างผู้จัดการคนจีนในจีนแทน เพราะค่าจ้าง ถูกกว่า ก็กลายเป็นว่าเวลานี้นายทุนมะกาจ้างคนจีนเต็มอัตรา
มะกันขี้กลัวจำนวนไม่น้อยมีความรู้สึกว่า อีกไม่กี่ทศวรรษมะกาจะเป็นประเทศธรรมดาๆ ไม่ใช่เป็นประเทศใหญ่เก่งกาจฉกรรจ์ เป็นยักษ์ใหญ่เป็นเบอร์หนึ่งของโลกอีกต่อไป แล้วเขาก็หวั่นใจว่าต่อไปจีนจะเป็นยักษ์ใหญ่ในโลกแทนมะกา ผมคิดว่ามะกันขี้กลัวเหล่านี้อาจจะคิดถูก ผมก็คิดว่าต่อไปนี้จีนจะยิ่งใหญ่ แต่คงไม่ยิ่งใหญ่นาน เพราะใหญ่ได้ก็เล็กได้ แต่คงจะไม่เล็กเหมือนเมื่อเกือบร้อยปีก่อนที่ผ่านไป
พักหลังนี้เราจึงเห็นมะกันขี้กลัวเข้าไปกินอาหารฟาสต์ฟู้ดกันมากขึ้น เขาคงจะรู้ซึ้ง คำว่า “เศรษฐกิจพอเพียง” กันดีโดยไม่ต้องมีใครไปสั่งสอนเขา เขาเดินเข้าไปยืนเข้าแถวในร้านแฮมเบอร์เกอร์ ร้านไก่ย่าง ร้านฮอตดอกเพื่อสั่งอาหาร รับอาหารแล้วเดินไปนั่งโต๊ะ งับเอาๆ ไม่คุย เสร็จแล้วเก็บขยะในถาดไปทิ้งลงถังขยะโดยไม่ต้องวางเงินทิป
ปฏิบัติการเช่นนี้ทำได้ไม่ยากนักเพราะเป็นกฎเกณฑ์ธรรมดาๆ ในการซื้ออาหารกิน ถ้าคุณต้องใช้บริการของบริกรคุณต้องจ่ายให้บริกร ก็ดูโก้ดี […]

continue reading.....