โอกาส-อภัย และอาหาร (มนุษย์)

“ทุกครั้งปฏิวัติต่างประเทศก็มองว่า เราไม่ได้ทำอะไรให้เสียหายมาก ผมยังมองว่าประเทศไทยเต็มไปด้วยโอกาส วันนี้เสียหายเรื่องการท่องเที่ยวแค่ชั่วคราว ในระยะยาวประเทศไทยเรามีน้ำมันบนดิน”

น้ำมันบนดินสำคัญกว่า “น้ำมันใต้ดิน” หมดแล้วปลูกใหม่ได้ ถ้ามีระบบชลประทานดีอาจปลูกได้ถึง 3 รอบ (ต่อปี) มีคุณภาพดีด้วย

“ลงทุนทำเขื่อนน้ำ ทำชลประทานในพื้นที่ ลงทุนไปเถอะไม่กี่ปีคืนทุน เป็นเงินต่อเงินทำให้ผลผลิตมั่นคง ไม่ต้องกลัวแห้งแล้ง ไม่มีฝนก็ปลูกได้ ทำให้ 25 ล้านไร่ผลิตข้าวออกมามากกว่า 67 ล้านไร่”

เหลืออีก 42 ล้านไร่ ปลูกยาง ปลูกมันสำปะหลัง ปลูกอ้อยก็ได้ และคิดต่อด้วยว่า ทำอย่างไรถึงจะเพิ่มผลผลิตได้อีก

“ถ้าปลูกอ้อยทำให้มีความหวานเพิ่มขึ้นได้ต้นทุนจะถูกลง ผลิตเอทานอลแทนน้ำมันได้เลย”

ประเทศไทยเต็มไปด้วยโอกาส แต่รัฐบาลต้องมีนโยบายในการบริหารจัดการที่ถูกต้อง สมัยก่อนประเทศที่ส่งข้าวออกนอกมากที่สุด คือ พม่า แต่เพราะนโยบายปิดประตูประเทศของรัฐบาล ทำให้ข้าวหายไปจากตลาด ประเทศด้อยพัฒนาหรือกำลังพัฒนามักละเลยชาวนา ชาวไร่ สนใจคนในเมือง มักไปกดราคาคนยากจนให้คนจนสนับสนุนคนเมือง

ถ้าประเทศไทยทำเช่นนี้จะร่ำรวยได้อย่างไร

มีคำพูดโบราณบอกว่า ถ้ายากจนจะมีเพื่อนสนิทตามมาอีก 2 คือ โง่ และอายุสั้น

คนจนต้องหาเช้ากินค่ำจึงไม่คิดถึงการส่งเสริมให้ลูกหลานไปเรียนหนังสือ เมื่อเจ็บป่วย สุขภาพไม่แข็งแรงก็จะอายุสั้น

วิธีแก้ต้องแก้ที่ “ฐาน” ไม่ใช่ที่ปลายเหตุ

และต้องส่งเสริมให้ “ข้าราชการ” ซึ่งเป็นคนเก่งมีความรู้สูงมีโอกาสแสดงฝีมือ ไม่ใช่ออกกฎหมายให้มองทุกคนเป็นผู้ร้ายไว้ก่อนทำให้คนเก่ง ไม่กล้าทำอะไร เพราะไม่ทำก็ไม่ผิด

“ที่ถูกคือให้ กม.บังคับให้ข้าราชการทุกคนเป็นผู้ดี และค่อยจัดการกับคนไม่ดี ถ้าออกกฎมาว่า เป็นผู้ร้ายจะจับผิดทุกคน ผมกล้าพูดว่า ผู้ดีไม่กล้าทำอะไร”

มากกว่านั้น

ถ้าทำผิดโดยไม่ตั้งใจผิด ต้องอนุโลม และต้อง “อภัย”

“ผมบริหารบริษัท ใช้หลักอภัย ถ้าทำผิดโดยไม่ตั้งใจ และรู้ว่าผิด ผมจะให้งานกับพนักงานหรือเจ้าหน้าที่คนนั้นทำต่อ เพราะผิดเป็นครู ถ้าย้ายเขา สุดท้ายเสียเงินเปล่า เสียค่าเล่าเรียนเปล่า คำว่าอภัยในปัจจุบันหายไปจากสังคมไทย ซึ่งอันตรายมาก ถ้าใช้คำว่า อภัย สังคมไทยจะน่าอยู่”

เพราะสิ่งที่ “น่ากลัว” ที่สุดคือคนเก่งทำผิดแล้วไม่รู้ว่าผิด

“คนเก่งผิดแล้วรู้ผิด เงินเสียไป ผมรับรองว่าคืนกลับมาเป็นสิบเท่า เพราะต่อให้เก่งยังไงก็มีทางทำผิดได้ เราอย่าไปเข้าใจว่าข้าราชการเราไม่เก่ง เก่งนะ จบฮาร์วาร์ดก็มี มีผลงาน แต่คนดีคนเก่งไม่กล้าทำ เพราะถ้าไปช่วยนายธนินท์ แม้สตางค์ไม่ได้ คนนอกจะมองว่า ต้องมีอะไร อย่างนี้อย่าช่วยดีกว่า ดังนั้นต้องแก้ให้คนเก่งกล้าทำ กล้าช่วย กล้าสนับสนุนนักธุรกิจ”

นักธุรกิจหาเงินเข้าประเทศได้

“นายกรัฐมนตรี ประธานาธิบดีสมัยนี้ต้องทำหน้าที่เป็นเซลส์แมน ประธานาธิบดีอเมริกาไปทุกประเทศต้องไปขายสินค้าเกษตร เพราะสินค้าเกษตรยิ่งกว่าทองคำ ยิ่งกว่าน้ำมัน เป็นอาหารของเครื่องจักรก็ได้ อาหารมนุษย์ก็ได้”

“อาหารมนุษย์” สำคัญกว่าเครื่องจักร เพราะมนุษย์สร้างได้ทุกอย่าง

อะไรจะเกิดขึ้นกับประเทศไทย ถ้าผู้ผลิต “อาหารมนุษย์” ยากจน ?

“เลือกตั้งก็ต้องซื้อเสียง เพราะมองไม่เห็นอนาคต ไม่รู้ว่าเลือกไปทำไม คนที่มีรายได้สูง ให้เงินไปก็รับ แต่ไม่ลงให้ก็เสียเปล่า แต่คนจนยิ่งจนยิ่งมีสัจจะรับปากแล้วต้องลงให้จะถูกผิดไม่รู้ เพราะความรู้เขาน้อย ไม่ได้คิดถึงมะรืน มะเรื่อง ปีหน้า เดือนหน้า คิดแต่วันนี้ว่าเงินจะมาจากไหน มายังไง”