ผู้เขียนได้กล่าวถึง สิ่งที่หัวหน้างานควรทำและไม่ควรทำ (do and don’t) ไว้ 4 ประการ ในตอนที่ 1 และตอนที่ 2 คือ หัวหน้าต้องสร้างความเชื่อมั่นไม่ใช่ทำลายความเชื่อมั่น หัวหน้าต้องเป็น COACH ไม่ใช่เป็น CAT หัวหน้าต้องสื่อสารไม่ใช่สื่อเสีย และหัวหน้าต้องพร้อมที่จะเสี่ยงไม่ใช่รอให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ สำหรับในตอนที่ 3 นี้จะกล่าวถึงสิ่งที่หัวหน้างานควรทำและไม่ควรทำในประการที่ 5 และประการที่ 6 ดังนี้5.หัวหน้าต้องเน้น (focus) งานที่มีคุณค่ามากไม่ใช่งานที่มีคุณค่าน้อย“Value more of your staff…Value more of yourself” ทำให้พนักงานของท่านมีคุณค่ามากขึ้น ท่านก็จะมีคุณค่ามากขึ้นด้วย แต่การที่คุณค่าจะปรากฏ สิ่งที่ทำก็ควรเป็นสิ่งที่มีคุณค่าด้วย หัวหน้าเมื่อมอบหมายงานให้ลูกน้องควรมีการทำความเข้าใจถึงผลลัพธ์ที่หัวหน้าต้องการได้รับจากการปฏิบัติงานของลูกน้อง ซึ่งควรเป็นผลงานหลักๆ ที่สะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าของงาน หรือที่เรียกกันในปัจจุบันว่า key performance indicator (KPI)จากการที่ผู้เขียนมีอาชีพเป็นวิทยากรและที่ปรึกษา เคยมีหัวหน้างานท่านหนึ่งมาปรึกษากับผู้เขียนว่า ลูกน้องของเขาทำงานไม่มีประสิทธิภาพ ได้บอกกล่าวหลายครั้งแล้วว่าให้ปรับปรุงการทำงานแต่จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้ดั่งใจ และให้ผู้เขียนช่วยแนะนำว่าจะมีวิธีการอย่างไรในการปรับปรุงการทำงานของลูกน้องคนนี้
ผู้เขียนถามหัวหน้าท่านนั้นกลับไปว่า ลูกน้องคุณมีความรับผิดชอบอะไร ? และคุณได้แนะนำลูกน้องหรือไม่ว่าต้องการผลงานอะไรจากเขา […]

continue reading.....

… พรุ่งนี้ ราคาน้ำมันจะขึ้นอีกหรือเปล่า?
… ใครจะได้เป็นนายกฯ คนต่อไป?
… ตกลงว่าชาคริตเป็นเกย์จริงมั๊ย?
… แล้วทำไมทาทา กับ เปรม ถึงเลิกกัน?
ต่างๆ เหล่านี้ล้วนเป็นปัจจัยพื้นฐานของมนุษย์ว่าด้วยเรื่อง ‘ความอยากรู้’ เป็นที่ตั้ง แต่เมื่อความอยากรู้พัฒนาสู่ขั้นของ ‘ความอยากอวด (ว่ารู้)’ ด้วยแล้ว กระแสการเสพข่าวสารก็เลยเป็นไปอย่างบ้าคลั่งมากกว่าเดิม
ที่เห็นได้ชัด คือ สถานีโทรทัศน์บ้านเราจะพยายามอย่างหนักเพื่อปรับตัวรับกับคลื่นความอยากรู้โดยไม่ต้องรอให้สั่ง
แต่ละสถานีก็พยายามทุ่มกำลังลงมาที่ข่าวมากขึ้น ทั้งปรับรูปแบบวิธีการเล่าเรื่อง ที่ฮิตสุดๆ ก็คือ รายการคุยข่าว ซึ่งกระจายอยู่เต็มผัง แต่เล่าเรื่องเดียวกันซ้ำไปซ้ำมาทั้งวัน และยังมีอีกนานาสารพัดวิธีที่จะงัดมาแข่งกันเพื่อแย่งความสนใจจากผู้คน
แต่ก็ได้เพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น เพราะการตอบสนองด้านข่าวของทีวียังไม่ทันใจคนยุคใหม่ ที่ใช้ชีวิตรีบเร่งจนกลายเป็นว่าอะไรๆ ก็ดูเหมือนจะช้าไปเสียหมด
อีกทั้งไลฟ์ไสตล์คนยุคใหม่ที่อยู่นอกบ้านมากขึ้น ดูทีวีน้อยลง แถมกลับบ้านไม่เป็นเวลา แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปนั่งดูข่าวเพื่ออัพเดทตัวเอง
ขณะที่ความอยากรู้ไม่ได้ลดน้อยลงตามไปด้วย จึงกลายเป็นเหตุผลสำคัญของการเติบโตของข่าวสารเผ่าพันธุ์ใหม่ที่เรียกว่า ‘เอสเอ็มเอส นิวส์’ อย่างช่วยไม่ได้
ทราบกันดีอยู่ว่า ‘โทรศัพท์มือถือ’ ในวันนี้ ไม่ได้เอาไว้ใช้แค่โทรเข้าโทรออกอีกต่อไป เพราะทำได้ทั้งถ่ายรูป, ถ่ายวิดีโอ, เล่นอินเตอร์เน็ต, ฟังเพลง, เล่นเกม ฯลฯ
และที่สำคัญที่ต้องประเมินโทรศัพท์มือถือ เสียใหม่ ก็คือการเป็น ‘สื่อ’ ที่สำคัญและเข้าถึงตัวผู้คนได้ง่ายและเร็วที่สุดในนาทีนี้
โน้ตบุคที่ว่าเจ๋ง กว่าจะหยิบมาใช้งานแต่ละที ย่อมยากกว่าการล้วงเอามือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ กดปุ่มไม่กี่ปุ่ม ก็ติดต่อสื่อสารกับโลกภายนอกได้แล้ว
“ปิ๊บปิ๊บ… ปิ๊บปิ๊บ” […]

continue reading.....

 
“ทีมงานคือผู้สร้างความสำเร็จ” แต่ผู้นำ…คือสาเหตุแห่งความล้มเหลว!
ผมมีความเชื่อจากประสบการณ์และมุมมองที่อาจจะแตกต่างกับหลายๆ ท่านในเรื่องของ “ผู้นำ” อยู่อย่างหนึ่งว่า…ความสำเร็จของหน่วยงานและองค์กร เกิดจากความทุ่มเทและศักยภาพของคีย์แมนในหน่วยงานและทีมงานระดับปฏิบัติการทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจทำ มากกว่าศักยภาพของผู้นำสูงสุดในองค์กร
เพราะอะไรผมจึงมีมุมมองแบบนี้  เพราะผมเชื่อว่า วิสัยทัศน์  นโยบาย และ กลยุทธ์ที่ออกมาจากผู้นำ ไม่เพียงพอที่จะทำให้เกิดความสำเร็จ ถ้าปราศจากคีย์แมนและทีมงานที่จะแปรเปลี่ยนสิ่งที่ผู้นำคิดไปสู่การปฏิบัติจริงได้อย่างมีประสิทธิภาพ…แต่ทุกครั้งที่เกิดความสำเร็จทั้งที่สำคัญและไม่สำคัญขององค์กร…ผู้นำคือผู้ที่ได้รับเครดิตไปเต็มๆ ในขณะที่คีย์แมนและทีมงาน ก็ได้แต่ปิดทองหลังพระไปเหมือนเดิม
แน่นอนว่า ผู้นำก็มีส่วนที่ทำให้เกิดความสำเร็จ เพราะเป็นผู้กำหนดทิศทางต่างๆ แต่ปัจจัยแห่งความสำเร็จไม่ได้เกิดจากผู้นำเพียงคนเดียว….ในทางตรงกันข้าม หน่วยงานและองค์กรที่ประสบความล้มเหลวหรือถึงขนาดหายนะ ปัจจัยหลักๆ มักจะเกิดจากผู้นำหน่วยงานหรือผู้นำองค์กร
ตัวอย่างเช่น การรุกแบบก้าวกระโดดด้วยความโลภที่ทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นโอกาส ย่อมทำให้องค์กรไปสู่ความล้มลุกคลุกคลานในสิ่งที่ไม่ใช่จุดแข็ง จนทำให้องค์กรล้มลง   หรือ การมีนโยบายเน้นประหยัดต้นทุนมากเกินไปจนทำให้คุณภาพของสินค้า บริการ ไปจนถึงคุณภาพของทีมงานลดลงจนกระทั่งสูญเสียลูกค้า 
หรือแม้กระทั่งการเป็นผู้นำที่มีแต่ความกร่าง ดื้อแบบดันทุรัง มั่นใจแบบไร้สติ  เก่งแต่เรื่องสร้างศัตรูแต่ปราศจากความสามารถในการสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ หรือสร้างพันธมิตร ย่อมเป็นจุดเริ่มต้นที่จะนำองค์กรไปสู่ความล้มเหลวได้อย่างง่ายดาย เพราะใครๆ ก็อยากเห็นผู้นำประเภทนี้ล้ม
หลายองค์กร ที่เคยล้มเหลวเพราะมีผู้นำที่แย่ๆ เมื่อมีการเปลี่ยนผู้นำก็กลับมาสู่ความสำเร็จได้ เหตุผลไม่ใช่เกิดจากความสามารถของผู้นำที่ปรับทิศทางหรือเปลี่ยนกลยุทธ์ แต่เหตุผลหลักๆ เกิดจากผู้นำคนใหม่รู้ว่า ไม่ควรทำอะไรที่จะนำไปสู่ความล้มเหลว และควรทำอย่างไรที่จะให้ทีมงานทุกระดับร่วมกันสร้างศักยภาพใหม่ จนนำไปสู่ความสำเร็จต่างหาก
ฉะนั้น…โดยส่วนตัวแล้ว ความสำเร็จของทุกหน่วยงาน ทุกองค์กร ผมมักจะให้เครดิตกับทีมงานทุกระดับ (ทีมงานระดับผู้บริหารหน่วยงานไปจนถึงทีมงานระดับปฏิบัติการ) มากกว่าให้เครดิตกับผู้นำสูงสุดขององค์กร
เพราะสิ่งที่ผมได้เห็นจากประสบการณ์ ผมเห็นความทุ่มเท ผมเห็นความมุ่งมั่น ผมเห็นความเหน็ดเหนื่อย การเสียสละอย่างมากจากเรื่องส่วนตัว เรื่องครอบครัวมาทุ่มให้กับหน่วยงานให้กับองค์กร เปรียบเทียบความเหนื่อยยากในการคิด […]

continue reading.....