Nothing makes the earth seem so spacious as to have friends at a distance; they make the latitudes and
longitudes.
Henry David Thoreau
ฉันดูนาฬิกาเป็นครั้งแรกตอนอายุเจ็ดขวบ
ที่จำได้ไม่ใช่เพราะจำแม่น แต่มานั่งนึกๆ ย้อนหลัง เดาเอาจากบทเรียนเรื่องการดูเวลาในหนังสือ แบบที่มีรูปนาฬิกากลมๆ มีเข็มสั้นเข็มยาว กับมีตัวเลข เวลาครูสอนฉันชอบเอาดินสอเขียนเข็มนาฬิกาเพิ่มลงไป นาฬิกาของฉันเลยกลายเป็นนาฬิกาพิเศษ ที่มีทั้งเข็มสั้น เข็มยาว เข็มสั้นกว่า เข็มยาวกว่า เข็มสั้นที่สุด เข็มยาวที่สุด แต่ละเข็มค่อยๆ หมุนไป ทางซ้าย ทางขวา แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่ตัวเลขอะไรก็ได้ตามแต่ใจคนวาด
นาฬิกาที่มีหลายเข็มทำให้ดูไม่รู้เรื่อง ขัดใจขึ้นมาฉันก็เอาดินสอระบายหน้าปัดนาฬิกา กลายเป็นนาฬิกาหน้าปัดดำปิ๊ดปี๋มองอะไรไม่เห็น ทีนี้ละ ไม่ต้องรู้เวลงเวลากันเลยยิ่งดี
จำได้ว่าช่วงนั้นฉันโดนตีด้วยข้อหาระบายสีนาฬิกาจนเลอะเทอะเป็นประจำ
เหตุผลที่ฉันไม่ใส่ใจเรียนรู้เรื่องการดูเวลา เพราะรู้สึกว่าเป็นสิ่งที่ยุ่งยากและจับต้อง
ไม่ได้
เด็กอย่างฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมเจ็ดโมงเช้ากับหนึ่งทุ่ม เข็มนาฬิกาถึงไปชี้อยู่ที่เดียวกัน แต่เวลาที่อ่านเวลากลับบอกคนละชื่อ แถมตอนเจ็ดโมงเช้ายังสว่างโร่และเป็นเวลาอาหารเช้า ขณะที่หนึ่งทุ่มกลับเป็นช่วงใกล้มืดและเป็นเวลาอาหารเย็น
แล้วทำไมคนเราถึงไม่ทำนาฬิกาที่มีคนละเข็ม คนละเลข แยกกลางวันกับกลางคืนไปเสียเลยรู้แล้วรู้รอด จะได้ไม่ต้องวุ่นวายสับสน เพราะอะไร ?
อาการแบบฉัน […]
ความรู้ยอดนิยม