รู้เขารู้เรา ร้อยรบมิรู้พ่าย…
อมตะประโยคของปราชญ์ “ซุนวู” ที่กลายเป็นหนึ่งในคัมภีร์ที่นำมาใช้กันในทุกเรื่อง ไม่เว้นแม้แต่เรื่องของสุขภาพ
ยิ่งปัจจุบันมีการให้ความสำคัญกับการป้องกันด้วยแล้ว การรู้เขารู้เรา ยิ่งจะทำให้การรบไม่ว่าจะกี่ร้อยครั้ง ชัยชนะก็อยู่แค่เอื้อม
นี่เองจึงเป็นต้นเหตุของการค้นคิดที่จะรู้จักต้นเหตุ ที่มาที่ไป หรือความเสี่ยงของโรคภัยที่อาจจะเกิดขึ้น โดยเฉพาะโรคที่เป็นผลพวงสืบเนื่องมาจากพันธุกรรม
การไขรหัสลับ แกะพิมพ์เขียวของร่างกายมนุษย์ จะเจาะผ่านไปทาง “ยีน” หรือ “หน่วยตั้งต้นพันธุกรรม” ที่มีมากกว่า 25,000 ตัว ทำหน้าที่กำหนดลักษณะต่างๆ สูง ต่ำ ดำ ขาว ตาคม ตาตี่ไปจนถึงโรคภัยไข้เจ็บที่มีขึ้น ในตัวมนุษย์
เรียกว่า ถ้าใครมียีนดีก็ดีไป กลับกันถ้าใครมียีนที่บกพร่อง อาจส่งผลให้เจ็บป่วยเป็นโรคที่ไม่พึงประสงค์ หรือยากต่อการรักษาก็เป็นไปได้
ดังนั้นในเมื่อต้นทางของโรคอยู่ที่ “ยีน” ดังนั้นการที่จะไปทำความรู้จักกับยีน ก็เท่ากับเป็นการไปเรียนรู้จักเขา
การเรียนรู้สิ่งเหล่านี้เรียกว่า “การตรวจพันธุกรรม” (genomic test) นวัตกรรมการตรวจเช็กยีนรู้ทัน ความเสี่ยงต่อโรคที่จะเกิดขึ้นได้มากกว่า 1,000 โรค 10,000 โรค
โรคที่ว่านี้มีทั้งโรคที่เกี่ยวกับหลอดเลือดทั้งหลาย โรคร้ายอย่างมะเร็ง โรคเกี่ยวกับเมทาโบลิกซินโดรม หรือกระบวนการเผาผลาญที่มีผลต่อหัวใจ อย่างเบาหวาน โรคอ้วน โรคที่เกี่ยวกับสมอง อย่างอัลไซเมอร์และ พาร์กินสัน ทั้งยังมีความเสี่ยงภาวะกระดูกบาง การสนองตอบต่อยา เป็นต้น
น.พ.ต่อศักดิ์ ทิพย์ไพโรจน์ […]
Share on Facebook
จากกรณีศึกษาในฉบับวันที่ 9-12 พฤศจิกายน 2551 บริษัท CKD Polymer จำกัด โรงงานผู้ผลิตและจำหน่ายแผ่นโฟมโพลิเมอร์ และรับจ้างผลิตได้ขยายสายผลิตภัณฑ์มาเป็นอีกหนึ่ง ผู้เล่นในตลาดของเล่นเสริมสร้างพัฒนาการ เด็กเล็กที่ผลิตจากแผ่นโฟมโพลิเมอร์
แต่เมื่อเข้ามาสู่ตลาดระยะหนึ่ง บริษัท ซีเคดี โพลิเมอร์ ก็พบปัญหาใหม่ๆ ทางด้านการตลาดที่ไม่เคยประเมินไว้ล่วงหน้า เช่น สินค้าจากประเทศจีนที่มีทั้งราคาและคุณภาพที่ต่ำกว่า เข้าถึงกลุ่มลูกค้าในตลาดของเล่นได้มากกว่า ในขณะที่เธอก็ทำเพียงแค่ออกงานแสดงสินค้าที่เกี่ยวกับของเล่นเด็กทั้งในและต่างประเทศ ซึ่งกมลจันทร์ยอมรับว่า เธอไม่มีประสบการณ์ทางด้านการตลาดที่จะเข้าถึงลูกค้าในมุมอื่นๆ เลย มีเพียงแนวคิดในขณะนี้ว่า หากมีการสร้างแบรนด์ขึ้นมา สินค้าจากบริษัทน่าจะได้รับการตอบรับจากลูกค้าได้ดีขึ้น แต่จะเริ่มต้นอย่างไร นั่นคือปัญหาของกมลจันทร์
อาจารย์บุริม โอทกานนท์ ประธานสาขาการตลาด วิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล ได้วิเคราะห์ถึงกรณีปัญหาของบริษัท ซีเคดี โพลิเมอร์ และแนวคิดของกมลจันทร์ว่า ลักษณะที่คล้ายคลึงกับของเถ้าแก่โรงงานผลิตในระดับ SMEs บ้านเราที่คล้ายๆ กันคือ ผลิตๆๆๆ แล้วขายๆๆๆๆ เพื่อให้ได้เงินมาหมุนเวียนซื้อวัตถุดิบ จ่ายค่าแรงลูกจ้างในโรงงาน คิดแต่ว่าต้องขายให้ได้มากเพื่อให้ได้กำไรมากๆ วนเวียนอยู่อย่างนี้ ดังนั้นสิ่งสำคัญที่องค์กรเหล่านี้จะคิดถึงคือ การขยายช่องทางการจัดจำหน่าย การจ้าง พนักงานขาย การไปออกบูท การเข้าไปหาลูกค้า หาตลาดใหม่ๆ เพิ่ม […]
Share on Facebook
วัฒนธรรมการดื่มกาแฟของผู้คนทั่วโลกวันนี้ ไม่ได้ผิดแผกแตกต่างอะไรนัก การดื่มกาแฟกลายเป็นวัฒนธรรมสากล การเกิดขึ้นของร้านกาแฟแทบทุกหัวมุมถนนทั่วโลก จึงเป็นปรากฏการณ์เช่นเดียวกันในแทบทุกประเทศ ยิ่งในบ้านเรา ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ในเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพฯและเมืองท่องเที่ยวก็แทบจะมีร้านกาแฟปรากฏให้เห็นทุกๆ 5 นาทีที่นั่งรถผ่าน
ฉะนั้นโจทย์ของผู้ประกอบการที่จะสามารถแข่งขันได้ในธุรกิจนี้ จึงต้องเป็นมากกว่าแค่การสรรหากาแฟ รสเลิศ ขนม เบเกอรี่และอาหาร คุณภาพเยี่ยม ซึ่งเป็นเพียงเรื่องพื้นฐาน ส่วนการที่จะอยู่รอดบนเวทีที่เต็มไปด้วยแบรนด์ยักษ์ใหญ่ และโลคอลแบรนด์ รวมไปถึง ร้านค้ารายเล็กรายน้อยที่ตั้งอยู่ในทำเลใกล้เคียง ย่อมต้องอาศัยความแตกต่าง ด้วยกลยุทธ์แปลกๆ ใหม่ๆ เพื่อที่จะสามารถดึงดูดใจให้ลูกค้าเดินเข้าร้าน และรักษาความจงรักภักดีที่ลูกค้าจะมีต่อร้าน ที่เมื่อเข้ามาใช้บริการแล้วจะต้องกลับมาใช้บริการอีกในที่สุด
ในบ้านเราที่ผ่านมา จะเห็นว่ามีความพยายามของการผสมผสานร้านกาแฟเข้ากับสิ่งต่างๆ เพื่อที่จะสร้างเสน่ห์ให้กับร้าน เราจึงจะเห็นร้านหนังสือที่ขายกาแฟที่เปิดโอกาสให้คอกาแฟที่เป็นคอหนังสือได้ใช้เวลาอยู่กับสิ่งที่รัก หรือจะร้านกาแฟกับร้านดอกไม้ที่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ผสมผสานกับกลิ่นอวลของกาแฟ ร้านกาแฟร้านหนึ่งในญี่ปุ่นก็มีเทคนิคแบบโหดๆ ที่ลูกค้าจะเข้ามานั่งที่ร้านจะต้องสั่งอาหารและเครื่องดื่มตามที่กำหนดไว้ขั้นต่ำ จะมานั่งแล้วสั่งแค่น้ำเปล่า หรือกาแฟแก้วเดียว อย่างนั้นไม่ได้ ฯลฯ
ดูๆ ไปแล้วกลยุทธ์และเทคนิคในการปรุงแต่งบรรยากาศของร้านกาแฟจึงต้องขึ้นอยู่กับบริบทของสังคม และความสามารถในการเดาใจและตีโจทย์พฤติกรรมผู้บริโภคที่เป็นกลุ่มเป้าหมายให้แตก
ในประเทศเยอรมนี ไอเดียของร้านกาแฟร้านหนึ่งที่ใช้ชื่อว่า “Language Lounge” ซึ่งเพิ่งได้รับการตีพิมพ์ในเว็บไซต์ประเภท “เทรนด์เซตเตอร์” แห่งหนึ่ง ที่เจ้าของร้านได้เนรมิตร้านกาแฟของเขาให้กลายเป็นห้องเรียนสอนภาษา
ไม่เฉพาะกาแฟรสเยี่ยมที่ให้บริการ และบรรยากาศที่ได้รับการตกแต่งในแบบเรียบเก๋น่านั่ง ทุกวันในช่วงเวลาเย็นระหว่าง 5 โมงเย็นถึง 1 ทุ่มตรง ใจกลางร้านแห่งนี้จะถูกเนรมิตบรรยากาศให้กลายเป็นห้องเรียนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ที่เน้นการเรียนการสอนภาษาอังกฤษแบบสนทนา ที่เปิดโอกาสให้ลูกค้าที่สนใจเข้ามาเรียน […]
Share on Facebook
ไอเดียเก๋ ในงานแสดงสินค้าของขวัญและงานแสดงสินค้าของใช้ ในบ้านครั้งที่ 26 หรือที่รู้จักกันดีในชื่องาน “BIG&BIH” ซึ่งกำหนดจัดขึ้นระหว่างวันที่ 14-19 ตุลาคม 2551 นี้ “ประชาชาติธุรกิจ” คัดเอาไอเดียเก๋ๆ ในงานมานำเสนอให้ผู้ที่กำลังมองหาไอเดียสุดฮอตเพื่อ ต่อยอดธุรกิจในช่วงปีใหม่ ไม่ว่าจะเป็นสินค้าเกี่ยวกับสมุนไพร สินค้าไฮเทค และสินค้าที่เกี่ยวกับธรรมชาติ ก็ยังเกาะติดเทรนด์อยู่เหมือนเดิม
อาทิ ถุงเครื่องหอมรูปสัตว์ของบริษัท สยามบุรี จำกัด เป็นผลิตภัณฑ์ที่ออกมาเมื่อกลางปีนี้นี่เอง ผลิตภัณฑ์จากฝีมือ ชาวบ้าน เช่น ไก่ ช้าง ฯลฯ ส่วนด้านในบรรจุ สมุนไพรดูดซับกลิ่น อย่างใบชา ใบเตยหอม ช่วยกำจัดศัตรูพืช และดูดซับกลิ่น เจ้าของผลิตภัณฑ์บอกว่า แทบไม่น่าเชื่อว่าจะได้รับการตอบรับจากตลาดไม่น้อยจากการออกงานเมดอินไทยแลนด์ที่ผ่านมา ตอนนี้ก็มีออร์เดอร์จองยาวไปถึงปลายปีแล้ว โดยมีคำสั่งซื้อเป็นสินค้าพรีเมี่ยม ติดแบรนด์ สำหรับแจกในช่วงเทศกาล ปีใหม่อีกด้วย สำหรับผู้ที่สนใจแวะดูที่ชาเลนเจอร์ 3 M-61
บริษัท บิ๊กคิดส์ อินออฟฟิศ จำกัด ดีไซน์แฟลชไดรฟ์ ใช้ชื่อว่า Flash Jewelry มีทั้งหมด 3 รุ่น […]
Share on Facebook
ในขณะที่จำนวนนักท่องเที่ยวต่างประเทศเข้ามาประเทศไทยลดลง มีการเข้ามาของนักลงทุนลดลง แต่มีประเด็นที่น่าสนใจก็คือ ถ้าภาคเศรษฐกิจภายในประเทศสามารถอยู่ได้ ด้วยการใช้จ่ายของคนในประเทศเอง แม้ว่าจะมีเม็ดเงินไม่มากมาย แต่เอสเอ็มอี-OTOP ไทยก็สามารถอยู่ได้อย่างสบาย
เอสเอ็มอี-OTOP สามารถเริ่มได้จาก ตรงนี้ จากชุมชนเล็กๆ จากการพัฒนาผลิตภัณฑ์ของตนเอง
วันนี้ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ก็เป็นชุมชนที่สามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง
เช่นเดียวกันกับหิ่งห้อยที่ส่องแสงได้ด้วยตัวของมันเองเช่นกัน
อัมพวาเป็นโมเดลต้นแบบของการพัฒนาเอสเอ็มอี จากชุมชนตั้งแต่การพัฒนา ผลิตภัณฑ์ แพ็กเกจจิ้ง รวมทั้งการพัฒนา ภูมิทัศน์และการวางแผนวิจัยพัฒนา สินค้าประจำอัมพวา ในอนาคตอีกด้วย
เชื่อหรือไม่ว่า ต้นทุนของรัฐบาลที่ใช้ในแต่ละปีเพียง 5 ล้านบาท ภายในเวลาเพียงแค่ 3 ปีเท่านั้น ก็สามารถที่จะทำให้อัมพวาเกิดมูลค่าทางเศรษฐกิจในปีที่ผ่านมาถึง 250 ล้านบาท และคาดว่าจะมีรายได้กว่า 350 ล้านบาท ในสิ้นปีนี้อย่างแน่นอน
งานแสดงสินค้าโอท็อปที่จัดทุกปีก็เป็นหนทางหนึ่ง แต่วันนี้ การตั้งรับอย่างมีระบบของอำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม อาจจะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่า
งานวิจัยต่อยอดขนมไทย
บริษัท อุตสาหกรรมขนมไทย จำกัด ภายใต้การดูแลของสำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม หรือ สสว. ตั้งเป้าในการเข้าไปพัฒนาอัมพวา โดยเข้าไปพัฒนาผู้ประกอบการรายย่อยในชุมชนอย่างต่ำไว้ที่ปีละ 5 ราย ปัจจุบันมีการพัฒนาไปทั้งสิ้นกว่า 20 ราย
พีรวงษ์ จาตุรงคกุล กรรมการผู้จัดการ บริษัทอุตสาหกรรมขนมไทย […]
Share on Facebook
เดือนก่อน ผมไปเป็นวิทยากรรับเชิญให้กับสมาคมแห่งหนึ่ง หลังจากสัมมนาจบลง มีผู้ฟังเข้ามาพูดคุยกับผมมากมายเกี่ยวกับเรื่องที่ฟังไป แต่มีอยู่ คนหนึ่งที่นั่งนิ่งๆ แต่มองผมอยู่ตลอดเวลา ผมนึกในใจว่า ผมไปพูดอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า
จนในที่สุดทุกคนกลับไปหมด เหลือเขากับผม และผู้ช่วยของผม เขาเดินเข้ามาหาผม และแนะนำตัวเองว่าเป็น HR Director ของบริษัทแห่งหนึ่งซึ่งกำลังมีปัญหาในการหาผู้บริหารคนใหม่ เขาเล่าให้ฟังว่า ที่องค์กรของเขามีตำแหน่งบริหารอยู่ตำแหน่งหนึ่ง ที่มีการเปลี่ยนผู้บริหารมาแล้ว 3 คนในรอบ 2 ปี จนคนในบริษัทไม่มีใครกล้าเข้ามารับงานในตำแหน่งนี้ พร้อมกับลงความเห็นว่า มันเป็นตำแหน่งอาถรรพ์
แต่ในความเป็นจริง เขาว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับอาถรรพ์เลย เพราะยังมีตำแหน่งอื่นๆ ที่มีปัญหาเช่นนี้เหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้รับความสนใจเท่าตำแหน่งนี้ เขาไม่แน่ใจว่าปัญหาของเขาคืออะไร เพราะตอนหาคน ก็ดูแล้วว่ามีคุณสมบัติและความสามารถครบถ้วนตามที่ตำแหน่งต้องการ แต่พอเข้ามาได้ไม่นาน ก็ขอลาออก หรือถ้าเป็นคนเก่าก็ขอย้ายกลับไปฝ่ายเดิมของตนเอง
ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เมื่อได้คนมาแล้ว ก็อยากให้อยู่นานๆ เพราะมันเหนื่อยนักกว่าจะหาคนมาได้ และที่สำคัญค่าใช้จ่ายในการหาคนก็ใช่ว่าจะถูกๆ เสียด้วย
ผมว่าปัญหานี้เป็นอะไรที่หลายๆ องค์กรคงเจอกันบ่อย เพียงแต่บางองค์กรอาจจะไม่ได้มองว่าเป็นปัญหาใหญ่ เพราะมีเรื่องที่ใหญ่กว่าให้คิด ผมได้มีโอกาสอ่านผลการวิจัยที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มาพอดี โดยผลวิจัยนี้เป็นการร่วมมือของสององค์กร คือ The Institute of Executive Development และ Alexcel Group
ผลการวิจัยนี้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง […]
Share on Facebook
ถ้ามองไปในฝั่งตะวันตก จะเห็นว่า business school ถือเป็นอีกหน่วยหนึ่งในสังคมที่มีบทบาทอย่างยิ่งของการเปลี่ยนแปลงในสังคม รวมไปถึงวิกฤตเศรษฐกิจที่รุมเร้า หากแต่น่าสนใจว่าแม้ที่ผ่านมา business school ในไทยที่ส่วนใหญ่แทบจะเดินตามรอยเท้าตะวันตกแบบก้าวต่อก้าว รวมถึงการพยายามสร้างหลักสูตรและผลิตบัณฑิตให้มีมาตรฐานเทียบเคียงนานาประเทศ
หากแต่บทบาทและอิทธิพลทางความคิดของ business school ในไทยนั้นแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับในต่างประเทศ ที่แทบจะไม่มีบทบาทเลยต่อการเปลี่ยนผ่านทั้งวิกฤตเศรษฐกิจและวิกฤตทางการเมือง
ดร.ชัยอนันต์ สมุทวณิช ผู้อำนวยการวิทยาลัยการจัดการ มหาวิทยาลัยมหิดล (CMMU) กล่าวว่า “ถ้าเราย้อนกลับไปดูในอดีต ก็จะพบว่าที่ผ่านมาตั้งแต่มีการเรียนการสอนด้านบริหารธุรกิจ ก็ไม่ได้มีบทบาทอะไรมากนักในการให้คำแนะนำรัฐบาล จะพูดไปแล้วก็เป็นเพราะรัฐบาลที่ผ่านๆ มาไม่ได้ต้องการอาจารย์ในคณะบริหารธุรกิจ นอกจากเทคโนแครตที่ทำหน้าที่นั้นอยู่แล้ว ที่ผ่านมาบทบาทของอาจารย์ในโรงเรียนบริหารธุรกิจจึงเป็นเพียงการสอนด้านทฤษฎี มีบทบาทในการให้คำปรึกษากับธุรกิจเป็น การส่วนตัวมากกว่า บทบาทของนักวิชาการด้านบริหารธุรกิจในไทยจึงไม่ได้เป็นเหมือน กูรูที่มีอยู่ของสถาบันธุรกิจในต่างประเทศ”
“การที่บทบาทของวิทยาลัยด้านบริหารธุรกิจในต่างประเทศมีบทบาทต่อภาครัฐและสาธารณะมากกว่าในไทย เป็นเพราะบ้านเราคนไม่สนใจเรื่องการวิจัยและพัฒนา และดูถูก เราเป็นสังคมที่ใช้ความรู้สึกในการตัดสินมากกว่าความรู้”
แต่ว่าจะไม่มีบทบาทเลยก็ไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะ “บุริม โอทกานนท์” ประธานสาขาการตลาด CMMU บอกว่า “วิกฤต” และ “ความขัดแย้ง” ที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองวันนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นผลที่เกิดขึ้นจากการจัดการศึกษาเมื่อ 20 ปีก่อน
เขากล่าวว่า “เราอาจจะไม่ได้สร้างผลกระทบโดยตรง แต่การที่วิทยาลัยด้านธุรกิจมีคนซึ่งเป็นผู้บริหารองค์กรมาเรียน หรือคนที่ก้าวไปเป็นคนระดับบริหารประเทศในอนาคตมาเรียน วิธีคิดต่างๆ ที่สอนล้วนแล้วถูกปลูกฝังอยู่ในความคิดของคนเหล่านี้ ซึ่งถ้าไม่มีอะไรมากระทบแรงๆ โอกาสเปลี่ยนความคิดก็คงยาก”
“ถ้าโรงเรียนใส่แต่แนวคิดแบบตะวันตกที่มุ่งแสวงหากำไรสูงสุด เราสอนให้เขาตะกละ […]
Share on Facebook
หลังลงจากตำแหน่งรัฐมนตรีช่วยว่าการกระทรวงศึกษาธิการ ดร.วรากรณ์ สามโกเศศ หลบตัวเองออกจากมุมการเมืองและหันไปทำงานเพื่อสังคมให้กับหลายมูลนิธิ ในฐานะที่เคยเป็นทั้งผู้บริหารสถาบันอุดมศึกษา อดีตอธิการบดีมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์ บวกกับประสบการณ์ในแวดวงการศึกษามากว่า 30 ปี
เขาวิเคราะห์ “ทิศทางอุดมศึกษาไทย” ไว้ด้วยแง่มุมที่น่าสนใจ โดยเฉพาะ “คุณภาพการศึกษา” ในระดับบัณฑิตศึกษา
“วันนี้เรายอมรับแล้วว่าการเรียนในระดับอุมศึกษานั้นเป็นสิทธิ สถานการณ์อุดมศึกษาไทยในวันนี้จึงแตกต่างกับ 20 ปีที่แล้ว ทำให้เราเห็นว่าจำนวนเด็กที่จบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 70-80% มีโอกาสได้เรียนต่อในระดับอุดมศึกษา ด้วยความเอื้อเฟื้อของทั้งกองทุนเงินให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา (กยศ.) และกองทุนกู้ยืมเพื่อการศึกษาที่ผูกติดกับรายได้ในอนาคต (กรอ.)”
สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ถือเป็นประวัติการณ์ เมื่อบรรดามหาวิทยาลัยรัฐ เปิดรับนักศึกษาเข้าศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีต่อปีถึงหลักหมื่น
“มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์รับ นักศึกษาเป็นหมื่น จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัยก็รับนักศึกษาหลักหมื่น มหาวิทยาลัยมหิดลรับราว 7,000 คน ซึ่งถือว่าเป็นการรับนักศึกษามากอย่างที่ ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์ไทย”
ถ้ามองในเชิงปริมาณการเข้าถึงการศึกษาอาจจะดูเป็นเรื่องดี แต่ดูเหมือนว่า วันนี้ระบบการศึกษาไทยกำลังติดกับดักการศึกษาในเชิงปริมาณมากกว่าคุณภาพ
“ผมเองเป็นที่ปรึกษาของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เรารับนักศึกษาหมื่นคนต่อปีเช่นกัน แต่ถึง 1 ใน 4 ต้องจับมาเรียนใหม่ก่อนเรียนปริญญาตรีจริง เพราะไม่อยู่ในมาตรฐาน ทุนนิยมกำลังทำให้มหาวิทยาลัยหลายแห่งเน้นปริมาณมากกว่าเน้นคุณภาพ อย่างปริญญาโท ผมว่าวันนี้คลานเข้าไปเรียนก็ยังเรียนได้ เหล่านี้เป็นสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นในประเทศ”
“ทุกวันนี้ปริญญาโทจึงเป็นเหมือน ซูเปอร์ปริญญาตรี ที่พอเรียนจบปริญญาตรีมาก็ยังใช้งานไม่ได้ ก็ต้องมาเรียน ปริญญาโทเพิ่ม”
ดังนั้นหากจะมองการพัฒนาคุณภาพในระดับบัณฑิตศึกษา จึงต้องมองตั้งแต่ปัญหาคุณภาพของวัตถุดิบ หรือคุณภาพของ นักศึกษาในระดับปริญญาตรีด้วย
หากมองเพียงตัวเลขในเชิงปริมาณ จะเห็นว่าหากพิจารณาจำนวนนักศึกษาที่กำลังศึกษาอยู่ในปี […]
Share on Facebook
ความรู้ยอดนิยม