เอเยนซีที่วางแผนซื้อสื่อจึงเลือกลงโฆษณาเฉพาะในสื่อที่มีการเก็บบันทึกว่ามีผู้อ่านหรือเรทติ้งสูงสุดอันดับหนึ่งและสองเป็นหลัก
สื่อสิ่งพิมพ์ในยุคแมสเช่นนี้ จำต้องหากลวิธี เพื่อดึงดูดใจกลุ่มคนอ่านให้ได้มากที่สุด ให้คนอ่านเอ่ยชื่อหัวหนังสือออกมาเมื่อถูกถาม เช่น ในต่างประเทศหนังสือพิมพ์ลดไซส์ลงเป็นแทบลอยด์ เพื่อให้คนอ่านข่าวได้สั้น กระชับ ได้ใจความ และสามารถอ่านได้ง่ายในขนส่งมวลชน โดยเฉพาะรถไฟฟ้าและซับเวย์
นิตยสาร มักเลือกใช้ภาพที่คาดว่าจะดูดกลุ่มคนอ่านหรือกลายเป็นทอล์ค ออฟ เดอะ ทาวน์ ซึ่งส่วนใหญ่จะข่าวบันเทิงหรือเซเลบริตี้ และนำเสนอข่าวแบบปาปาราซซี
ตลาดในไทยก็เช่นกัน แม้กระแสหนังสือพิมพ์แทบลอยด์จะทยอยเข้าสู่แผงบ้างแล้ว แต่ส่วนใหญ่ยังอยู่ในวงจำกัด เป็นหนังสือพิมพ์ประเภทกีฬาและตลาดหุ้น เพราะเหตุผลที่ว่า เกรงเอเยนซีไม่ซื้อพื้นที่
แต่ด้วยราคาต้นทุนกระดาษที่พุ่งสูงต่อเนื่อง การได้เห็นแทบลอยด์เปิดตัวสู่ตลาดนักอ่านไทยจะเป็นแนวโน้มที่เกิดขึ้นจริงและแพร่หลาย
หน้ากระดาษที่เล็กลง ส่งผลต่อดีไซน์ที่เปลี่ยนแปลงไป ขึ้นอยู่กับความตำแหน่งทางการตลาดของสื่อหัวนั้นๆ เช่น หากสื่อสิ่งพิมพ์ประเภทกีฬาอาจเน้นรูปมากกว่าคอนเทนท์ ส่วนข่าววิเคราะห์หุ้นจะเน้นคอนเทนท์มากกว่า
แต่ในเมืองไทย สิ่งที่เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นแล้ว เป็นสื่อสิ่งพิมพ์ประเภทนิตยสารบันเทิงแนวปาปาราซซี
นิตยสารบันเทิงแนวปาปาราซซี ประกาศตัวเองว่าขอรายงานข่าวในวงการบันเทิงด้วยภาพที่ให้ความรู้สึกเหมือนแอบถ่าย เป็นการเดินเรื่องด้วยภาพ เพื่อกระตุ้นความสนใจผู้อ่าน
จุดสำคัญของสื่อประเภทนี้ จึงอยู่ที่ดีไซน์หรือการจัดวาง ให้องค์ประกอบของกระดาษแต่ละหน้าสามารถดึงดูดคนอ่านได้
"วรรคสร โหลทอง " กรรมการบริหาร บริษัท อินสไพร์ เอนเอตร์เทนเม้นท์ จำกัด บอกว่า คนรุ่นใหม่สนใจดูรูปมากกว่าคอนเทนท์ ทำให้ข่าวหรือข้อเขียนกลายเป็นองค์ประกอบที่เข้าไปเติมเต็ม โดยเฉพาะกับสื่อสิ่งพิมพ์ประเภทบันเทิงและกีฬาจะเน้นรูปเยอะๆ
ผลจากรีเสิร์ชในกลุ่มนิตยสารสำหรับผู้ชาย พบว่า ต้องการเห็นรูปหญิงสาวประมาณ 20% รูปกีฬา 20% คอลัมน์ตลก 20% รีวิวภาพยนตร์ เพลง หนังสือประมาณ 20% และสารคดีอีก 20%
หากเป็นคอลัมน์ที่มีข้อมูลตัวเลขมากมายไปหมด ควรดึงเป็นกราฟฟิกหรือนำเสนอให้เห็นชัดเจน เพื่อให้ง่ายต่อการอ่านและทำความเข้าใจ
ที่เป็นเช่นนั้น เพราะปัจจุบันผู้อ่านต้องการข้อมูลที่อ่านง่าย คนอ่านไม่คาดหวังที่จะเห็นข้อมูลยาวเหยียด อ่านแล้วต้องวิเคราะห์อีกหลายตลบกว่าจะเข้าใจ หรืออ่านแล้วไม่เครียด โดยเฉพาะกลุ่มวัยรุ่น
เขา ยกตัวอย่าง นิตยสารผู้ชายรายสัปดาห์ซู (Zoo) ที่เพิ่งได้ไลเซ่นมาทำตลาดในเวอร์ชั่นภาษาไทย โดยเล็งกลุ่มผู้อ่านวัย 18-25 ปี ที่มาพร้อมคอนเซปต์ขายรูปและสีสันของเล่มเป็นหลัก
"คอนเทนท์หลักจะเป็นเรื่องบันเทิงและกีฬา นำเสนอโดยใช้รูปเป็นหลัก โดยตั้งใจเลือกรูปและจัดวางหน้าให้ดูดิบ โดยเรื่องหรือรูปที่นำเสนอจะเน้นความรวดเร็วของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในรอบสัปดาห์ ส่วนปกจะเน้นดารานักแสดงหรือนางแบบสาวรุ่นใหม่ ที่กลุ่มทาร์เก็ตให้ความสนใจ"
ด้าน "ธนัชชา โสมเกษตรินทร์ " ผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสารรายสัปดาห์ซุบซิบ เผยมุมมองที่ว่า การดีไซน์รูปแบบของหน้านิตยสารมีผลอย่างมากต่อความสำเร็จของซุบซิบ ซึ่งมีกลุ่มผู้อ่านส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง
ซุบซิบเกิดขึ้นในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา เป็นช่วงที่นิตยสารแนวปาปาราซซียังมีอยู่น้อย แต่ทีมงานพยายามออกแบบให้แตกต่างจากเล่มอื่นๆ ในตลาด โดยภาพถ่ายที่ใช้อาจไม่ต้องมีความคมชัดมากนัก เพื่อให้ความรู้สึกเหมือนแอบถ่ายจริงๆ กระตุ้นให้เกิดความรู้สึกอยากรู้อยากเห็น
ด้วยเพราะเป็นธรรมชาติของนิตยสารบันเทิงแนวปาปาราซซีอยู่แล้วที่จะต้องเน้นภาพหลาย ๆ ชอต เพื่อให้เกิดมูฟเม้นท์ และใช้ภาพบรรดาเหล่านักแสดง นายแบบนางแบบที่เต็มไปด้วยสีหน้าหรืออารมณ์เป็นตัวเดินเรื่อง ส่วนคอนเทนท์เป็นเพียงสิ่งที่เข้าไปเสริมให้ภาพสมบูรณ์มากขึ้นเท่านั้น
"ซุบซิบจะเน้นเดินเรื่องด้วยภาพ ดังนั้นการจัดวางรูปต้องเด่น และไม่เน้นไดคัตรูป เพราะจะทำให้หน้าออกมาดูแข็งๆ นอกจากนี้ยังตัดลูกเล่นกราฟฟิกหรือการใช้สีสันที่จัดจ้านเกินไปออกไป เพราะหากมีมากเกินไปจะกลบจุดขายของภาพ รกตา และไม่น่าอ่าน"
สิ่งที่ยืนยันได้ว่าซุบซิบเดินมาถูกทาง เพราะตั้งแต่เปิดตัววางจำหน่ายเมื่อประมาณ 5 ปีก่อน ซุบซิบสามารถขายได้อย่างน้อย 85% ของยอดพิมพ์ทั้งหมด ในขณะที่ยอดขายประมาณ 50% มาจากการขาย และอีก 50%มาจากโฆษณา
"เราไม่ขายโฆษณาพ่วงเล่มอื่นในเครือ ทำให้ได้แอดที่มีคุณภาพเข้าถึงกลุ่มผู้อ่านจริงๆ ซึ่งยอดขายของซุบซิบน่าจะทำให้บริษัทต่างๆ ที่มีทาร์เก็ตตลาดแมส และกลุ่มผู้หญิง สนใจลงโฆษณา"
การเสพสื่อที่เปลี่ยนแปลงไป นำไปสู่ดีไซน์ที่แปลกตา และเล็งผลได้ทางการตลาด
