|
อังคาร, 02 ธันวาคม 2008 |
โดย ว.วชิรเมธี
ท่านพุทธทาส เป็นนักปราชญ์ชาวพุทธที่ยิ่งใหญ่ที่สุดรูปหนึ่งในประวัติศาสตร์ของคณะสงฆ์ไทยและปัญญาชนไทย
ใครต่อใครต่างพากันยกย่องและยอมรับในสติปัญญาอันเอกอุดมของท่าน จนถึงกับกล่าวว่า คนอย่างท่านนั้น 100 ปีจะมีสักคนหนึ่ง
เพราะความที่ท่านเป็นนักปราชญ์ชั้นนำของเมืองไทย ศิษยานุศิษย์ของท่านจึงมาจากชนทุกชั้น
และเมื่อท่านคิดจะทำสิ่งใดในสวนโมกข์มักมีผู้ออกปากรับเป็นเจ้าภาพอุปถัมภ์ด้วยดีเสมอ
ที่สำคัญเจ้าภาพแต่ละคนล้วนแล้วแต่เป็นผู้ดีมีนามสกุลและเป็นคนรวยระดับเศรษฐี
เศรษฐินีคนหนึ่ง เคยบริจาคเงินร่วมทำบุญกับท่านพุทธทาส หลังจากห่างหายไปนานหลายปี หล่อนจึงมีเวลาแวะเวียนไปนมัสการท่านพร้อมคณะ
ท่านพุทธทาสนั่งต้อนรับอยู่ที่ม้ายาวบริเวณหน้ากุฏิ หล่อนเชื่อมั่นว่า ท่านพุทธทาสคงจะจำตัวเองได้เป็นอย่างดีเพราะเคยเป็นผู้บริจาครายใหญ่ของสวนโมกข์มาก่อน
มาคราวนี้ หล่อนแอบหวังอยู่ในใจลึกๆ ว่าจะต้องหาทางแสดง "ความสำคัญ" (อัตตา) ของตน ให้เป็นที่ปรากฏต่อหน้าธารกำนัลเสียหน่อย หลังจากกราบกันเสร็จแล้วจึงนมัสการถามท่านพุทธทาสที่นั่งสงบอยู่ตรงหน้าว่า
"หลวงพ่อจำดิฉันได้มั้ยเจ้าคะ"
ท่านพุทธทาสยิ้ม ก่อนตอบเรียบๆ ตามสไตล์ของท่านว่า
"จำไม่ได้หรอกโยม" :D
คอลัมน์ Dhamma intrend |
