ผู้บริหาร/ผู้นำ..’ในโลกแห่งความเป็นจริง!’

Posted on Posted in Management

ผู้บริหาร/ผู้นำ..'ในโลกแห่งความเป็นจริง!'

 

มีทฤษฎีมากมายที่ว่าด้วยเรื่อง "ภาวะผู้นำ" ว่าต้องคิดต้องทำอย่างไร ถึงจะเป็น ผู้บริหาร หรือผู้นำที่ประสบความสำเร็จ ถ้าใครเรียนรู้เรื่องราวเหล่านี้อย่างจริงจัง ก็จะพบว่าเป็นแนวคิดที่ดี อ่านแล้วชวนเคลิบเคลิ้ม ดูแล้วโลกสวยจริงๆ ถ้าในหน่วยงานเรา ในองค์กรเราหรือแม้กระทั่งตัวเรา ได้เป็นผู้นำที่ดีตามทฤษฎีที่อ่าน…

 

 

แต่เมื่อสะดุ้งตื่น มาพบโลกแห่งความเป็นจริง ก็ยังไม่เคยพบผู้นำองค์กรใด หรือหน่วยงานใดในแต่ละธุรกิจ ที่จะมีคุณสมบัติครบถ้วนเป๊ะเว่อร์ตามตำราซักราย แต่ผู้นำแต่ละที่ก็ยังสามารถนำพาหน่วยงานหรือองค์กรประสบความสำเร็จได้!? เป็นเพราะอะไร!?

ไม่ได้หมายความว่า ทฤษฎีหรือตำราเกี่ยวกับเรื่องผู้นำ ที่มีมากมายก่ายกองเป็นสิ่งที่เชื่อไม่ได้หรือไม่ดีนะครับ กรุณาอย่าเข้าใจผิด! เพียงแต่ว่า ในแต่ละทฤษฎีที่เขียนกันมานั้น ส่วนมากก็สรุป วิเคราะห์คุณสมบัติของผู้นำ ในบริบทหรือสถานการณ์ที่แตกต่างกันไป..

"ซึ่งไม่ได้หมายความว่า ท่านจะต้องเป็นผู้นำในแบบนั้น ท่านถึงจะประสบความสำเร็จ!" เพราะตำราผู้นำที่มีมากมายก่ายกองบนโลกนี้..ไม่มีเล่มใดเขียนขึ้นมาสำหรับท่านเพียงคนเดียว!

แล้ว "ผู้นำในโลกแห่งความเป็นจริง" ควรเป็นอย่างไร…?

คำถามนี้แหละ ที่จะนำท่านไปสู่ "ผู้นำในโลกแห่งความเป็นจริง..ในรูปแบบที่ท่านควรจะเป็น!"

ท่านอาจจะเรียนรู้ ตำรับตำราหรือทฤษฎีในเรื่องผู้นำ เพื่อเปิดมุมมองใหม่ๆ ประกอบไปด้วยก็ได้ ในระหว่างที่ท่านกำลังคิดที่จะเป็นผู้นำในรูปแบบที่ท่านควรจะเป็น..แต่ถ้าถามผม..ผมก็จะแนะนำว่า "เรียนรู้ได้ทุกอย่าง..แต่อย่าไปเลียนแบบ!"

เพราะไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม…"การเลียนแบบ..ไม่เคยประสบความสำเร็จอย่างยั่งยืน และส่วนมากมักจะล้มเหลวโดยไม่ประสบความสำเร็จด้วยซ้ำ!"

"เป็นในสิ่งที่ท่านเป็น และ เป็นในแบบที่ท่านเป็น!" น่าจะดีกว่าพยายามเป็นคนอื่นหรือเป็นในสิ่งที่ตัวตนของท่านไม่ได้เป็นไม่ใช่หรือ!?

ถ้าลักษณะนิสัยของท่าน..เป็นคนประนีประนอม นุ่มนวล ก็อย่าพยายามฝืนแสดงไปเป็นผู้นำที่เฉียบขาด ดุดัน เพราะมันจะทำให้ท่านกลายเป็น"ตัวตลก"ในสายตาคนอื่นโดยเฉพาะในสายตาของลูกน้องของท่าน!

ถ้าลักษณะนิสัยของท่านเป็นคนใจร้อน ดุดัน ก็อย่าพยายามไปฝืนแสดงเป็นคนอ่อนโยน ใจดีหรือปากหวาน…เพราะจะทำให้ท่านกลายเป็น"ตัวตลกเช่นกัน!"

"ตัวตนที่แท้จริงของท่านเป็นแบบใด ก็ควรเป็นแบบนั้น" เพราะนี่คือสิ่งที่ท่านเป็นโดยไม่ต้องเสแสร้ง เป็นโดยธรรมชาติ อย่าฝืน อย่าดัด อย่าพยายามเป็นในสิ่งที่คนอื่นอยากจะให้ท่านเป็น เสียเวลาแล้วก็อึดอัด หงุดหงิด ไปจนถึงเครียดจะพาลทำให้ท้องผูกเปล่าๆ!

สาระสำคัญไม่ใช่อยู่ที่ "ตัวตนของท่านเป็นแบบใด"…

แต่อยู่ที่"ตัวตนของท่านเป็นแบบนี้" ท่านจะนำ จะบริหารจัดการคนของท่าน งานของท่าน หน่วยงานของท่านไปจนถึงองค์กรของท่านให้ประสบความสำเร็จได้อย่างไรมากกว่า!

เพราะฉะนั้น คำแนะนำข้อแรก..คือ เป็นผู้นำในแบบที่ตัวตนของท่านเป็น อย่าฝืน อย่าดัดไปเป็นสิ่งที่ท่านไม่ได้เป็นและไม่มีทางที่จะเป็นได้!

(ลองสังเกตดูสิครับ ใครก็ตามไม่ว่าจะเป็นผู้นำหรือแม้กระทั่งผู้ตาม ที่ "พยายามฝืนตัวตน เป็นคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองหรือขัดกับตัวเอง" ตลอดเวลาจะไม่เคยมีความสุข และมักจะตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยๆ ว่า..นี่กูพยายามทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย!?")

เมื่อท่านได้เป็น ตัวของตัวเอง เป็นในสิ่งที่ท่านเป็น ท่านจะรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจ ไม่ต้องพยายาม"แสดงอีกต่อไป"

แล้วค่อยวิเคราะห์ดูว่า..

สถานการณ์ในหน่วยงานของท่านและองค์กรของท่านเป็นแบบใดในปัจจุบัน…?

เช่น มีทีมงานที่ดี ที่พอใช้ได้ หรือทีมงานที่ยังไม่แข็งแกร่ง ? ท่านจะทำยังไงให้ทีมงานที่มีเก่งและแกร่งขึ้น เพื่อให้หน่วยงานหรือองค์กรของท่านบรรลุเป้าหมาย…?(ในสไตล์ที่เป็นตัวตนของท่านเอง…เลิกเลียนแบบชาวบ้านซักทีเถอะครับ ขอร้อง!)

และท่านไม่ต้องไปคาดหวังที่จะให้"ลูกน้องทุกคนรักท่าน เพราะท่านเองก็ยังรักลูกน้องแต่ละคนไม่เท่ากันเลย!"

แต่สิ่งที่ควรคาดหวังจากลูกน้องของท่านคือ…การพัฒนา การใช้ความคิดที่สร้างสรรค์และความทุ่มเทของแต่ละคน!

ที่สำคัญ อย่าไปคาดหวังว่าลูกน้องของท่านจะเก่งเท่ากัน มันไม่มีทางเกิดขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริง! ที่ทำได้ก็คือเก่งขึ้น พัฒนาขึ้นตามความทุ่มเทและความสามารถที่แตกต่างกันของแต่ละคน

เพราะฉะนั้น คำแนะนำในข้อนี้ก็คือ…หลังจากที่ท่านเลิกหมกมุ่นกับตัวเองจากการพยายามเป็นคนอื่น มาเป็นตัวตนที่แท้จริงของท่านแล้ว…ให้ท่าน"หมกมุ่นค้นหาตัวตนที่แท้จริงของลูกน้องแต่ละคน" และพัฒนาแต่ละคนให้ตรงตามจริต ตามตัวตนของแต่ละคน!

เช่น ใครที่เก่งแต่ขี้เกียจ..อย่าไปฝืนดันให้ขยัน! แต่ให้ใช้ความเก่งที่มีควบคู่กับความรับผิดชอบ ขี้เกียจได้ แต่งานต้องเนี๊ยบต้องเสร็จตามกำหนด! ส่วนใครที่ขยันแต่ไม่เก่ง…ง่ายเลยที่จะให้เรียนรู้โดยฝึกให้คิดมากกว่าฝึกให้จำ! หรือใครที่ละเอียดรอบคอบ..ก็อย่าไปใช้ให้ลุยงานเร่งด่วนที่ต้องการความเร็ว เป็นต้น!

สรุป…ผู้นำในโลกแห่งความเป็นจริง ก็แค่..เป็นในแบบที่ท่านเป็น เข้าใจในสิ่งที่ลูกน้องแต่ละคนของท่านเป็น แล้วค่อยเลือกใช้วิธีบริหารลูกน้องแต่ละคน ให้ร่วมกันลุยในแต่ละสถานการณ์ที่แตกต่างกัน เพื่อให้บรรลุเป้าหมายร่วมกัน มีแค่นั้นจริงๆ ไม่รู้จะมัวเสียเวลาหาทฤษฎีที่มันไม่ใช่มาทนใช้อยู่ได้ทำไม…

เข้าใจตรงกันนะ!

 

โดย : ธีรพล แซ่ตั้ง

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

thirteen − 2 =